Δυστυχώς οι βάσεις του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι μόνο το αρχαίο εμπόριο ελεύθερων και χρηστοήθη εμπόρων. Χτίστηκε και στις πλάτες (και μπορούν να ισχυριστούν πολλοί ότι πρέπει να μπει πριν τις πλάτες το "κυρίως") υποτακτικών που σήμερα τους ονομάζουμε υπαλλήλους, εργάτες ενώ παλαιότερα τους ονόμαζαν απλά σκλάβους.
Οι παραγωγή πλούτου βασιζόταν πάντα στη μαγική θεωρία του "carrot and stick". Στην αρχαιότητα, στο 99,99% των περιπτώσεων κυριαρχούσε ο βούρδουλας και σε ελαχιστότατες περιπτώσεις ο σκλάβος ίσως και να απολάμβανε κάποια μορφή επιβράβευσης με την κορυφαία να είναι αυτή της απελευθέρωσής του. Στην εποχή μας τα πράγματα είναι "κάπως" καλύτερα στην ευρωπαϊκή φιλο-σοσιαλιστική εργατική αγορά εργασίας της Ελλάδος. Ο βούρδουλας είναι κυρίως ο φόβος της απόλυσης (κάτι βέβαια ανύπαρκτο στο Δημόσιο Τέρας) και το καρότο τα επιδόματα "προπέλας" και τα bonus παραγωγικότητας.
Σε ένα γενικότερο πλαίσιο η θεωρία βασίζετε είτε στη θετική της (carrot) είτε στην αρνητική της (stick) διάσταση πάνω σε έναν παρονομαστή. Το φόβο και όχι την ελπίδα. Δεν είναι η ελπίδα που κάνει τους εργάτες/υπαλλήλους να δουλεύουν περισσότερο στον ιδιωτικό τομέα για να πάρουν τα bonus αλλά ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους και ο φόβος μη φανούν "τελευταίοι" στην παραγωγή άρα και πρώτοι στη λίστα μιας μελλοντικής απόλυσης.
Ο φόβος ως κινητήριο δύναμη, ως ενέργεια της καπιταλιστικής μηχανής είναι μια απαρχαιωμένη αντίληψη που δυστυχώς ακόμα και σήμερα λειτουργεί στις περισσότερες επιχειρήσεις ως η "κλασσική" και αποδεδειγμένη θεωρία που αποφέρει χρήματα στους κεφαλαιοκράτες. (ΥΣ: Είμαι νεοφιλελεύθερος και όχι αριστερός for the records)
Μετά όμως τα τελευταία τραγικά γεγονότα στη Σταδίου, όπου 3 νέοι υπάλληλοι και ένα αγέννητο πλάσμα καήκανε ζωντανοί - θύματα του carrot and stick-, τίθεται μέσα μου το ερώτημα αν η προεδρεύουσα ηγεσία ενός καπιταλιστικού οργανισμού έχει ή δεν έχει ηθική ή τουλάχιστον κοινωνική ευθύνη για την υποκειμενική αμέλεια του συστήματος του ίδιου του οργανισμού τους να υπολογίσουν τους κινδύνους και να προστατεύσουν από τον επερχόμενο κίνδυνο τους υπαλλήλους τους, ιδίως όταν η προεδρεύουσα αρχή έχει αντικειμενικά γίνει με τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις του δημόσιο πρόσωπο με πολιτική βαρύτητα.
Για ποιο κρατικό καπιταλισμό μπορούμε να μιλάμε αν η σημερινή ελίτ του ελληνικού καπιταλισμού είναι αντικειμενικά ανίκανοι να σκεφτούν το αυτονόητο. Think local, act global είναι μια άλλη γνωστή θεωρία του συστήματος και δυστυχώς δεν είδαν ή δε θέλησαν να δουν τους γείτονες τους μικροκατασηματάρχες στη Σταδίου που κλείσανε τα μικρομάγαζά τους γιατί θέλανε και να προστατεύσουν την περιουσία τους μα κυρίως τη ζωή τους την ίδια.
Μέχρι ο καπιταλισμός στην Ελλάδα να αποκτήσει πραγματική κοινωνική συνείδηση το κέρδος "Πάσι Θυσία" (...) θα υποδηλώνει πως η ηγεσία του είναι ανώριμη να αναλάβει τη διακυβέρνηση της ΕΛΛΑΣ ΑΕ και πως η λύση είναι αλλού. Στους Φύλακες. Εκεί που ήταν πάντα.
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Κρατικός Καπιταλισμός και ηθική
Κάθε αγορά συνήθως έχει ένα συγκεκριμένο ποσό το οποίο οι εταιρείες που ασχολούνται και προσφέρουν τα αγαθά ή τις υπηρεσίες τους μπορούν να αντλήσουν και αυτό το ποσό γίνετε το μήλο της Έριδος ή καλύτερα το αντικείμενο του ανταγωνισμού. Κάθε εταιρεία προσπαθεί με κάθε τρόπο, πολλές φορές χωρίς φραγμούς να αντλήσει το μεγαλύτερο ποσοστό της "πίτας". Και αυτό το πετυχαίνει με δύο τρόπους. Αυξάνοντας τα έσοδα και μειώνοντας τα έξοδα. Η επιτυχία στον καπιταλισμό όμως πολλές φορές είναι αντιστρόφως ανάλογη με την κοινωνική πολιτική ή την ηθική που εφαρμόζει στις πολιτικές της η κάθε εταιρεία.
Η μετάγγιση λοιπόν ενός καπιταλιστικού μοντέλου διαχείρισης σε ένα κράτος σίγουρα θέτει ερωτηματικά κατά πόσο είναι δυνατόν ένα "ανήθικο" σύστημα που σκοπό έχει μόνο το κέρδος να μπορέσει να φέρει καλό σε ένα λαό και αν είναι η ορθή λύση.
Ο κρατικός καπιταλισμός ως σύστημα διακυβέρνησης βασίζεται στους νόμους της αγοράς, στους ίδιους νόμους και κανόνες που λειτουργούν πολυεθνικοί κολοσσοί όπως η Google και η Αpple αλλά και πιο παραδοσιακές επιχειρήσεις όπως οι εφοπλιστικές δραστηριότητες. Ο κρατικός καπιταλισμός ΔΕΝ είναι το definition του καπιταλισμού όπως τον ξέρει το ΚΚΕ ή τον διαλαλεί το ΠΑΜΕ ούτε αντιπροσωπεύει όλες τις μορφές του καπιταλισμού. Δεν θα αναλωθώ σε αναλύσεις σε αυτό το κεφάλαιο για να εξηγήσω τί εστί Google, Apple, έλληνες εφοπλιστές ή πόσο μάλλον ποιο είναι το μείγμα διακυβέρνησης που στηρίζεται από αυτό το τρίπτυχο. Αν κάποιος αναγνώστης θέλει μπορεί να ψάξει και θα δει ότι μιλάμε για το cream de la cream της παγκόσμιας επιχειρηματικότητας και υπαλληλικής ικανοποίησης.
Εκεί που θά'θελα να εστιάσω το παρόν κεφάλαιο είναι στο θέμα του ότι ο κρατικός καπιταλισμός, βασισμένος στη κορυφαία μορφή καπιταλιστικής νόησης δίδει τη μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποιος συγκεκριμένους πυλώνες για να στηρίξει το όλο εγχείρημα. Και ένας από αυτούς, ίσως ο σημαντικότερος όλων είναι η ηθική. Και η ηθική είναι θέμα αντικειμενικά αντίληψης, μόρφωσης και υποκειμενικά δυστυχώς και χαρακτήρα.
Για να λειτουργήσει η Ελλάς ΑΕ χρειάζεται ηγέτες. Ανθρώπους που ξέρουν από μέσα και άριστα τη λειτουργία του καπιταλισμού. (Για αυτό και οι πολιτικοί μας είναι άχρηστοι). Άνθρωποι που ενώ είναι πρώτοι σε αυτό που κάνουν για δικό τους κέρδος, αισθάνονται ένα εσωτερικό, προσωπικό κάλεσμα να κάνουν κάτι καλό για τον τόπο τους. Δε θα το αποκαλούσα πατριωτισμό. Θα το αποκαλούσα ηθική υποχρέωση που αισθάνονται οι ίδιοι μιας και έχουν χορτάσει και από χρήματα και από επιτυχίες. Τους πεινασμένους (πολιτικούς) ο κρατικός καπιταλισμός δεν τους χρειάζεται ούτε τους έχει ανάγκη.
Εκεί, μέσα στο χαρακτήρα του ατόμου είναι που η ηθική μεταμορφώνει το σύστημα του καπιταλισμού από αγοραίο σε κρατικό. Εκεί οι ηγέτες, γιατί το σύστημα είναι πολυμετοχικό, μεταπλάθουν έννοιες όπως το κέρδος της αγοράς σε όφελος του λαού κ.τ.λ
Άτομα λοιπόν σαν τον Ανδρέα Βγενόπουλο είναι πιθανοί ηγέτες με ήθος. [ ΤΟΝΙΖΩ ότι τον βάζω σαν ιδεατό παράδειγμα γιατί πάει και αυτός γυρεύοντας] Γιατί από τη μία έχει χορτάσει από τιμές, χρήματα και δόξα και από την άλλη τελευταία δείχνει ότι έχει μια εσωτερική ανάγκη (ηθική?) να κάνει κάτι καλό για τον τόπο του. Και ιδεολογικά είναι από τους πρώτους που μίλησε για κρατικό καπιταλισμό.
Η μετάγγιση λοιπόν ενός καπιταλιστικού μοντέλου διαχείρισης σε ένα κράτος σίγουρα θέτει ερωτηματικά κατά πόσο είναι δυνατόν ένα "ανήθικο" σύστημα που σκοπό έχει μόνο το κέρδος να μπορέσει να φέρει καλό σε ένα λαό και αν είναι η ορθή λύση.
Ο κρατικός καπιταλισμός ως σύστημα διακυβέρνησης βασίζεται στους νόμους της αγοράς, στους ίδιους νόμους και κανόνες που λειτουργούν πολυεθνικοί κολοσσοί όπως η Google και η Αpple αλλά και πιο παραδοσιακές επιχειρήσεις όπως οι εφοπλιστικές δραστηριότητες. Ο κρατικός καπιταλισμός ΔΕΝ είναι το definition του καπιταλισμού όπως τον ξέρει το ΚΚΕ ή τον διαλαλεί το ΠΑΜΕ ούτε αντιπροσωπεύει όλες τις μορφές του καπιταλισμού. Δεν θα αναλωθώ σε αναλύσεις σε αυτό το κεφάλαιο για να εξηγήσω τί εστί Google, Apple, έλληνες εφοπλιστές ή πόσο μάλλον ποιο είναι το μείγμα διακυβέρνησης που στηρίζεται από αυτό το τρίπτυχο. Αν κάποιος αναγνώστης θέλει μπορεί να ψάξει και θα δει ότι μιλάμε για το cream de la cream της παγκόσμιας επιχειρηματικότητας και υπαλληλικής ικανοποίησης.
Εκεί που θά'θελα να εστιάσω το παρόν κεφάλαιο είναι στο θέμα του ότι ο κρατικός καπιταλισμός, βασισμένος στη κορυφαία μορφή καπιταλιστικής νόησης δίδει τη μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποιος συγκεκριμένους πυλώνες για να στηρίξει το όλο εγχείρημα. Και ένας από αυτούς, ίσως ο σημαντικότερος όλων είναι η ηθική. Και η ηθική είναι θέμα αντικειμενικά αντίληψης, μόρφωσης και υποκειμενικά δυστυχώς και χαρακτήρα.
Για να λειτουργήσει η Ελλάς ΑΕ χρειάζεται ηγέτες. Ανθρώπους που ξέρουν από μέσα και άριστα τη λειτουργία του καπιταλισμού. (Για αυτό και οι πολιτικοί μας είναι άχρηστοι). Άνθρωποι που ενώ είναι πρώτοι σε αυτό που κάνουν για δικό τους κέρδος, αισθάνονται ένα εσωτερικό, προσωπικό κάλεσμα να κάνουν κάτι καλό για τον τόπο τους. Δε θα το αποκαλούσα πατριωτισμό. Θα το αποκαλούσα ηθική υποχρέωση που αισθάνονται οι ίδιοι μιας και έχουν χορτάσει και από χρήματα και από επιτυχίες. Τους πεινασμένους (πολιτικούς) ο κρατικός καπιταλισμός δεν τους χρειάζεται ούτε τους έχει ανάγκη.
Εκεί, μέσα στο χαρακτήρα του ατόμου είναι που η ηθική μεταμορφώνει το σύστημα του καπιταλισμού από αγοραίο σε κρατικό. Εκεί οι ηγέτες, γιατί το σύστημα είναι πολυμετοχικό, μεταπλάθουν έννοιες όπως το κέρδος της αγοράς σε όφελος του λαού κ.τ.λ
Άτομα λοιπόν σαν τον Ανδρέα Βγενόπουλο είναι πιθανοί ηγέτες με ήθος. [ ΤΟΝΙΖΩ ότι τον βάζω σαν ιδεατό παράδειγμα γιατί πάει και αυτός γυρεύοντας] Γιατί από τη μία έχει χορτάσει από τιμές, χρήματα και δόξα και από την άλλη τελευταία δείχνει ότι έχει μια εσωτερική ανάγκη (ηθική?) να κάνει κάτι καλό για τον τόπο του. Και ιδεολογικά είναι από τους πρώτους που μίλησε για κρατικό καπιταλισμό.
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
POLITICAL PHILOSOPHY: MANIFESTO ON EUROPEAN IDEALISM *
The European challenge lies in the epicenter of a controversial political agenda. Eurocrat believers envision a step by step harmonization of our economic environment toward a homo-ousian system that shall safeguard development and promote the interests of the Union’s citizens. Myriad of programmatic declarations have clearly expressed the ideological substance of a phenomenon, unprecedented in the in the international ball-room of geopolitics.
The tactical intention of the europhiles has been the attainment of such econometrics upon which the European govern space of the ne[w] millennium shall be based. Surprisingly, the methodology used in the background of our elite’s political decision making unveils chaotic scenarios; agents of social criticism and dispair.
The convergence criteria are merely a polymorphic establishment made exclusively by derivatives and parameters of logistic principles that resemble the work of political witchcraft and alchemy. Most certainly, the preparation, necessitated by the need of a successful monetary establishment induces our Union leaders to walk on a capital oriented, “one way” path. It’s side effects are to be seen in the inevitable deprivation from the qualities and cultural archetypes of the ordinary citizen of the Union.
It can be conceived either as a political glide or a strategic mistake; the denial of “Brussels” to evolve the course of the European integration in a scheme that acknowledges the magnitude and the true significance of a social pragmatism which is being merely reflected by an arithmetic symbolism of daily living.
Today, the parameters of the eurosphere can paradoxically create the presupposition of an irrecoverable crack in our attempt to construct a meaningful European Ideal. There are parameters of most influential power – for both politics and economics- that are yet to be explored, not to say discovered. These active elements come from the social physics, of the circumstances and the substances that are being reflected by the measurements of employment, cultural advancement and the spiritual perception of the common European citizen. Having these anthropocentric facts disregarded, any genuine political strategy would soon lead the European Union in a degenerating mode of self-destruction; sadly, even under the most beneficial economic climate.
Technocrats but mostly politicians seem to have undervalued their – assigned by vote- duties against the average working citizen. In epigrammatic terms, the logistic and financial stability must be based upon the non-numerical values of our Republics. That could merely create the proper client where the current functions of our unionized mechanisms would guarantee a long-term prosperity in the European cosmos. We face an epoch, in which, circumstances, events, but mostly its people demand a true and radical reconsideration of the perceptions and goals that define our governmental and multipartizan bodies.
For centuries, the classical South of Europe has provided the insight to analyze the causation for the paraplegic condition of European totalitarianism, as well as the solutions for an orthodox and noble attainment of a realistic vision of Peace and Democracy. The Greco-Roman dynasties managed to establish their political will-power via the enlargement of their commercial and cultural hegemony. The Mediterranean Sea had evolved in a fruitful and unified market for those who carried and spread the culture and civilization of a spiritualistic ideal. It is anopheles to promote any act in emporium or politics without sticking any having one’s fingers on the non-logistic values of the society and the will of its citizens.
The roots of Europeanism could and should enlighten the path of our political leadership. It is high time we believe in the anthropocentric principles that may feed the next generations of the New Europe with political ambrosia; is a so much utopia of world peace and cultural transgression.
Today the fiscal responsibilities give us no room but to surpass the pragmatic needs of the citizen for prosperity beyond the shadow of numbers. The stability of the generic, official mechanisms, the success of the euronote, as well as the enlargement toward the East are of most critical importance. Politics though, seem to have been buried among logistic craftery and materialistic alchemy.
Europe of the next millennium should be the embodiment of a great political dream based on the cultural and spiritual convictions of its immortal citizenship. Its foundations should be build on an absolute convocation of eurology and life.
Socrates had a sound theory. A good form of government should be guided by philosophical truths. The spiritual element can trigger society to produce on a totalitarian capacity. The European Union should stand up-front and face the circumstances of its ultimate political strategy that gave birth to euro.
For years to come, the fundamental ideology of all this should not be a mere circumstantial exploitation of a commonly shared interest. Capital. The least the average European citizen expects is a genuine attempt to bring the citizens of the Union closer, in eras if sustainable peace and genuine democracy. The backbone of such scope must be a guaranteed and healthy monetary system. Currently, there is an absolute need of its establishment and workability. A long-run goal though has to be built upon the will of our society. Otherwise we may build again, once more, nothing but the destructive norms of Babylon.
* Γραμμένο το Μάη του 98, αφιερωμένο στους άπιστους, ( Σήμερα Κυριακή του Θωμά)
The tactical intention of the europhiles has been the attainment of such econometrics upon which the European govern space of the ne[w] millennium shall be based. Surprisingly, the methodology used in the background of our elite’s political decision making unveils chaotic scenarios; agents of social criticism and dispair.
The convergence criteria are merely a polymorphic establishment made exclusively by derivatives and parameters of logistic principles that resemble the work of political witchcraft and alchemy. Most certainly, the preparation, necessitated by the need of a successful monetary establishment induces our Union leaders to walk on a capital oriented, “one way” path. It’s side effects are to be seen in the inevitable deprivation from the qualities and cultural archetypes of the ordinary citizen of the Union.
It can be conceived either as a political glide or a strategic mistake; the denial of “Brussels” to evolve the course of the European integration in a scheme that acknowledges the magnitude and the true significance of a social pragmatism which is being merely reflected by an arithmetic symbolism of daily living.
Today, the parameters of the eurosphere can paradoxically create the presupposition of an irrecoverable crack in our attempt to construct a meaningful European Ideal. There are parameters of most influential power – for both politics and economics- that are yet to be explored, not to say discovered. These active elements come from the social physics, of the circumstances and the substances that are being reflected by the measurements of employment, cultural advancement and the spiritual perception of the common European citizen. Having these anthropocentric facts disregarded, any genuine political strategy would soon lead the European Union in a degenerating mode of self-destruction; sadly, even under the most beneficial economic climate.
Technocrats but mostly politicians seem to have undervalued their – assigned by vote- duties against the average working citizen. In epigrammatic terms, the logistic and financial stability must be based upon the non-numerical values of our Republics. That could merely create the proper client where the current functions of our unionized mechanisms would guarantee a long-term prosperity in the European cosmos. We face an epoch, in which, circumstances, events, but mostly its people demand a true and radical reconsideration of the perceptions and goals that define our governmental and multipartizan bodies.
For centuries, the classical South of Europe has provided the insight to analyze the causation for the paraplegic condition of European totalitarianism, as well as the solutions for an orthodox and noble attainment of a realistic vision of Peace and Democracy. The Greco-Roman dynasties managed to establish their political will-power via the enlargement of their commercial and cultural hegemony. The Mediterranean Sea had evolved in a fruitful and unified market for those who carried and spread the culture and civilization of a spiritualistic ideal. It is anopheles to promote any act in emporium or politics without sticking any having one’s fingers on the non-logistic values of the society and the will of its citizens.
The roots of Europeanism could and should enlighten the path of our political leadership. It is high time we believe in the anthropocentric principles that may feed the next generations of the New Europe with political ambrosia; is a so much utopia of world peace and cultural transgression.
Today the fiscal responsibilities give us no room but to surpass the pragmatic needs of the citizen for prosperity beyond the shadow of numbers. The stability of the generic, official mechanisms, the success of the euronote, as well as the enlargement toward the East are of most critical importance. Politics though, seem to have been buried among logistic craftery and materialistic alchemy.
Europe of the next millennium should be the embodiment of a great political dream based on the cultural and spiritual convictions of its immortal citizenship. Its foundations should be build on an absolute convocation of eurology and life.
Socrates had a sound theory. A good form of government should be guided by philosophical truths. The spiritual element can trigger society to produce on a totalitarian capacity. The European Union should stand up-front and face the circumstances of its ultimate political strategy that gave birth to euro.
For years to come, the fundamental ideology of all this should not be a mere circumstantial exploitation of a commonly shared interest. Capital. The least the average European citizen expects is a genuine attempt to bring the citizens of the Union closer, in eras if sustainable peace and genuine democracy. The backbone of such scope must be a guaranteed and healthy monetary system. Currently, there is an absolute need of its establishment and workability. A long-run goal though has to be built upon the will of our society. Otherwise we may build again, once more, nothing but the destructive norms of Babylon.
* Γραμμένο το Μάη του 98, αφιερωμένο στους άπιστους, ( Σήμερα Κυριακή του Θωμά)
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Περί (κληρονομικής) Δημοκρατίας & Εγωέλληνες
Το εγώ και η ανέχεια στήριζαν και θα στηρίζουν πάντα το πολίτευμα που για πολλούς λέγεται ή αποκαλούν σήμερα δημοκρατία.
Ποτέ όμως δεν θα είναι μια καθαρή δημοκρατία. Πάντα θα συνοδεύεται με κάποιο κοσμητικό επίθετο αφού στην ουσία το επίθετο είναι η ουσία και όχι η ίδια η δημοκρατία. Σε κάποιες περιοχές αποκαλείτε Λαϊκή εννοώντας ότι από πίσω κρύβεται ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Αλλού την αποκαλούν Φιλελεύθερη μα εκεί δεν υπάρχει καν δημόσιο σύστημα Υγείας και οι πολίτες είναι ζωσμένοι με πιστόλες και ενώ βρίσκονται στην άγρια Δύση αισθάνονται να βρίσκονται ανάμεσα σε μεσανατολίτες τρομοκράτες.
Στο κρατίδιο του Ελλαδιστάν κυριαρχεί εδώ και αιώνες το πολίτευμα της κληρονομικής Δημοκρατίας. Ένα πολίτευμα που έρχεται και συνεχίζει την πολιτική ιστορία και την κληρονομιά που μας άφησε η σχέση μας με τους Οθωμανούς, του Όθωνες, τους τσιφλικάδες αλλά και τους Εγωέλληνες που υπήρχαν ανέκαθεν και λόγου χάρη ξίδιασαν τον Σωκράτη αλλά και εξοστράκισαν τόσους και τόσους σημαντικούς συμπολίτες μας αδίκως.
Κληρονομική Δημοκρατία λοιπόν. Το πολίτευμα που καθιερώθηκε στη Μεταπολίτευση και θα πρέπει να ξεριζωθεί για να μπορέσει να πάει μπροστά και να προοδεύσει μια άγια μέρα αυτός ο τόπος.
Κληρονομική Δημοκρατία υπάρχει παντού και ξεκινάει από τον απλό τον εγωέλληνα της χαμηλής κοινωνικής τάξης. Αυτόν που καιροφυλακτεί να πάρει μια καρέκλα στο δημόσιο για αυτόν και για τα παιδιά του όχι όμως για να δουλεύει ( 6 / 10 φορές -το λιγότερο-) αλλά για να κάθετε σαν πασάς, σαν τεμπέλης και μεις να τον πληρώνουμε λες και του το χρωστάγαμε. Είναι ο ίδιος ο εγωέλληνας που ενώ κάθετε του δίνουν και μια σφραγίδα και παίρνει εξουσία στα χέρια του. Μια εξουσία που ονομάζετε γραφειοκρατία και μας στοιχίζει ακριβά. Είναι ξανά ο ίδιος εγωέλληνας που όταν βλέπει ουρές μπροστά του ή πίσω του κάνει το παν για να δημιουργήσει προβλήματα γιατί είναι αυτός πιο μάγκας από τους άλλους. Είναι ο ίδιος εγωέλληνας που σκοτώνει τους γύρω του με το "Εγώ ξέρω καλύτερα" αλλά στην ουσία δημιουργεί προβλήματα στους γύρω του.
Αυτός ο εγωέλληνας είναι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων. Μια σκληρή μειοψηφία με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που ενώνετε συνήθως με συνδικάτα και σφετερίζονται την εξουσία που έχουν στα χέρια τους ενάντια στους πολλούς.
Λέω πως η δημοκρατία βασίζετε στην ανέχεια. Στη δημοκρατία "η" αποφάσεις, "η" νόμοι, ορίζονται από το κράτος που διάλεξαν αυτοί που πλειοψήφησαν. Οι μειοψηφήσαντες οφείλουν να σεβαστούν ή το λιγότερο να ανεχθούν τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.
Στο Ελλαδιστάν "η" μειοψηφίες των εγωελλήνων κυριαρχούν απέναντι στους πολλούς. Μερικές εκατοντάδες εγωέλληνες αγρότες για παράδειγμα έχουν τη δυνατότητα να ενοχλήσουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες οδηγούς και εμπόρους παρατώντας τα τρακτέρ τους στους δρόμους ενώ αυτοί κάθονται στα καφενεία. Μερικές ξανά δεκάδες νεαροί νευριασμένοι εγωέλληνες μπορούν να κλείσουν και να κάψουν το κέντρο της πρωτεύουσας με το έτσι θέλω.
Η μαύρη αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα που ζούμε δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία αλλά αυτό που έχουμε σημαίνει απλά ότι οι πολλοί ανέχονται την εξουσία κάθε μικρής ομάδας εγωελλήνων που όποτε της καπνίσει έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τη θέση της και να πιέζει τους πολλούς. Και εμείς απλά περιμένουμε να ησυχάσουν.
"Προσωπικότατη" άποψη ότι αυτός ο κορμός της αθλιότητας, οι εγωέλληνες, αυτή η βάση θρέφει και μεγαλώνει τα κόμματα και τους μηχανισμούς εξουσίας όλων των κομμάτων. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά για να μπεις στην πολιτική σήμερα αν δεν είσαι του "συστήματος" είτε πολύ ηλίθιος είσαι είτε υπερβολικά οραματιστής.
Ο Κρατικός Καπιταλισμός έχει δείξει δείγματα γραφής όταν έχει μιλήσει και έχει πει ότι είναι μακρυά από πολιτική και κόμματα. Για την κληρονομική Δημοκρατία, η καρέκλα της Πρωθυπουργίας ανήκει στα τζάκια των Καραμανλήδων, των Παπανδρέων και των λοιπών τζακιών. Τα μεγάλα κόμματα όχι μόνο μοιάζουν αλλά είναι κυριολεκτικά τσιφλίκια οικογενειών και εγωελληνικών συμφερόντων.
Ο Κρατικός Καπιταλισμός βασίζεται στην πραγματική αξία του ανθρώπου όπως κάθε εμπόρευμα πάνω σε ένα ράφι ενός σούπερ μάρκετ. Ανταγωνισμός και σχέση ποιότητας και τιμής. Η κληρονομική Δημοκρατία του Ελλαδιστάν μοιάζει με φτηνό μπακάλικο που έχει ράφια μου μοιάζει να έχουν γεμίσει μόνο με δύο φτηνές μάρκες καθαριστικών και αυτές βρομίζουν αντί να καθαρίζουν τα ρούχα και τις αγοράζουμε πανάκριβα μη έχοντας άλλη λύση. Θέλουμε δε θέλουμε...
Η δημοκρατία στηρίζετε στην άποψη του Εγώ που συμπορεύεται μαζί με άλλα εγώ άλλων πολιτών και οι λίγοι ανέχονται την κυβέρνηση των πολλών. Και οι πολλοί δέχονται τη φωνή των λίγων μέχρι ένα σημείο. Κάτι τέτοιο σήμερα δε γίνεται.
Σε κανένα σημείο δε δέχομαι το 2010 να ζω σε μία κοινωνία όπου το κράτος και η διακυβέρνησή του να βασίζετε σε αντιλήψεις τσιφλικάδων και μικροπολιτικές εγωελλήνων. Ο κρατικός καπιταλισμός τουλάχιστον σα σύστημα και θεωρία είναι ποιο αξιοκρατικός και δεν αυτοαποκαλείται δημοκρατικός γιατί πολύ απλά δεν είναι.
Ποτέ όμως δεν θα είναι μια καθαρή δημοκρατία. Πάντα θα συνοδεύεται με κάποιο κοσμητικό επίθετο αφού στην ουσία το επίθετο είναι η ουσία και όχι η ίδια η δημοκρατία. Σε κάποιες περιοχές αποκαλείτε Λαϊκή εννοώντας ότι από πίσω κρύβεται ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Αλλού την αποκαλούν Φιλελεύθερη μα εκεί δεν υπάρχει καν δημόσιο σύστημα Υγείας και οι πολίτες είναι ζωσμένοι με πιστόλες και ενώ βρίσκονται στην άγρια Δύση αισθάνονται να βρίσκονται ανάμεσα σε μεσανατολίτες τρομοκράτες.
Στο κρατίδιο του Ελλαδιστάν κυριαρχεί εδώ και αιώνες το πολίτευμα της κληρονομικής Δημοκρατίας. Ένα πολίτευμα που έρχεται και συνεχίζει την πολιτική ιστορία και την κληρονομιά που μας άφησε η σχέση μας με τους Οθωμανούς, του Όθωνες, τους τσιφλικάδες αλλά και τους Εγωέλληνες που υπήρχαν ανέκαθεν και λόγου χάρη ξίδιασαν τον Σωκράτη αλλά και εξοστράκισαν τόσους και τόσους σημαντικούς συμπολίτες μας αδίκως.
Κληρονομική Δημοκρατία λοιπόν. Το πολίτευμα που καθιερώθηκε στη Μεταπολίτευση και θα πρέπει να ξεριζωθεί για να μπορέσει να πάει μπροστά και να προοδεύσει μια άγια μέρα αυτός ο τόπος.
Κληρονομική Δημοκρατία υπάρχει παντού και ξεκινάει από τον απλό τον εγωέλληνα της χαμηλής κοινωνικής τάξης. Αυτόν που καιροφυλακτεί να πάρει μια καρέκλα στο δημόσιο για αυτόν και για τα παιδιά του όχι όμως για να δουλεύει ( 6 / 10 φορές -το λιγότερο-) αλλά για να κάθετε σαν πασάς, σαν τεμπέλης και μεις να τον πληρώνουμε λες και του το χρωστάγαμε. Είναι ο ίδιος ο εγωέλληνας που ενώ κάθετε του δίνουν και μια σφραγίδα και παίρνει εξουσία στα χέρια του. Μια εξουσία που ονομάζετε γραφειοκρατία και μας στοιχίζει ακριβά. Είναι ξανά ο ίδιος εγωέλληνας που όταν βλέπει ουρές μπροστά του ή πίσω του κάνει το παν για να δημιουργήσει προβλήματα γιατί είναι αυτός πιο μάγκας από τους άλλους. Είναι ο ίδιος εγωέλληνας που σκοτώνει τους γύρω του με το "Εγώ ξέρω καλύτερα" αλλά στην ουσία δημιουργεί προβλήματα στους γύρω του.
Αυτός ο εγωέλληνας είναι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων. Μια σκληρή μειοψηφία με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που ενώνετε συνήθως με συνδικάτα και σφετερίζονται την εξουσία που έχουν στα χέρια τους ενάντια στους πολλούς.
Λέω πως η δημοκρατία βασίζετε στην ανέχεια. Στη δημοκρατία "η" αποφάσεις, "η" νόμοι, ορίζονται από το κράτος που διάλεξαν αυτοί που πλειοψήφησαν. Οι μειοψηφήσαντες οφείλουν να σεβαστούν ή το λιγότερο να ανεχθούν τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.
Στο Ελλαδιστάν "η" μειοψηφίες των εγωελλήνων κυριαρχούν απέναντι στους πολλούς. Μερικές εκατοντάδες εγωέλληνες αγρότες για παράδειγμα έχουν τη δυνατότητα να ενοχλήσουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες οδηγούς και εμπόρους παρατώντας τα τρακτέρ τους στους δρόμους ενώ αυτοί κάθονται στα καφενεία. Μερικές ξανά δεκάδες νεαροί νευριασμένοι εγωέλληνες μπορούν να κλείσουν και να κάψουν το κέντρο της πρωτεύουσας με το έτσι θέλω.
Η μαύρη αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα που ζούμε δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία αλλά αυτό που έχουμε σημαίνει απλά ότι οι πολλοί ανέχονται την εξουσία κάθε μικρής ομάδας εγωελλήνων που όποτε της καπνίσει έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τη θέση της και να πιέζει τους πολλούς. Και εμείς απλά περιμένουμε να ησυχάσουν.
"Προσωπικότατη" άποψη ότι αυτός ο κορμός της αθλιότητας, οι εγωέλληνες, αυτή η βάση θρέφει και μεγαλώνει τα κόμματα και τους μηχανισμούς εξουσίας όλων των κομμάτων. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά για να μπεις στην πολιτική σήμερα αν δεν είσαι του "συστήματος" είτε πολύ ηλίθιος είσαι είτε υπερβολικά οραματιστής.
Ο Κρατικός Καπιταλισμός έχει δείξει δείγματα γραφής όταν έχει μιλήσει και έχει πει ότι είναι μακρυά από πολιτική και κόμματα. Για την κληρονομική Δημοκρατία, η καρέκλα της Πρωθυπουργίας ανήκει στα τζάκια των Καραμανλήδων, των Παπανδρέων και των λοιπών τζακιών. Τα μεγάλα κόμματα όχι μόνο μοιάζουν αλλά είναι κυριολεκτικά τσιφλίκια οικογενειών και εγωελληνικών συμφερόντων.
Ο Κρατικός Καπιταλισμός βασίζεται στην πραγματική αξία του ανθρώπου όπως κάθε εμπόρευμα πάνω σε ένα ράφι ενός σούπερ μάρκετ. Ανταγωνισμός και σχέση ποιότητας και τιμής. Η κληρονομική Δημοκρατία του Ελλαδιστάν μοιάζει με φτηνό μπακάλικο που έχει ράφια μου μοιάζει να έχουν γεμίσει μόνο με δύο φτηνές μάρκες καθαριστικών και αυτές βρομίζουν αντί να καθαρίζουν τα ρούχα και τις αγοράζουμε πανάκριβα μη έχοντας άλλη λύση. Θέλουμε δε θέλουμε...
Η δημοκρατία στηρίζετε στην άποψη του Εγώ που συμπορεύεται μαζί με άλλα εγώ άλλων πολιτών και οι λίγοι ανέχονται την κυβέρνηση των πολλών. Και οι πολλοί δέχονται τη φωνή των λίγων μέχρι ένα σημείο. Κάτι τέτοιο σήμερα δε γίνεται.
Σε κανένα σημείο δε δέχομαι το 2010 να ζω σε μία κοινωνία όπου το κράτος και η διακυβέρνησή του να βασίζετε σε αντιλήψεις τσιφλικάδων και μικροπολιτικές εγωελλήνων. Ο κρατικός καπιταλισμός τουλάχιστον σα σύστημα και θεωρία είναι ποιο αξιοκρατικός και δεν αυτοαποκαλείται δημοκρατικός γιατί πολύ απλά δεν είναι.
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Κρατικός Καπιταλισμός: Α' ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ.
Ενώνοντας τη θεωρία του Maslow και την κλασσική θεωρία της τριαδικότητας ο κρατικός καπιταλισμός χρειάζεται μία υποδομή όπου οτιδήποτε έχει να κάνει με αριθμούς πρέπει να πάμε τον πολιτισμό μας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πίσω και να σκεφτούμε σαν τους πρώτους πρωτόγονους προγόνους μας. Οι αριθμοί έχουν ζωτικοί σημασία για την επιβίωση της Πολιτείας. Οι αριθμοί θα σώσουν ζωές, θα χαρίσουν ζωές, θα θρέψουν ζωές. Όσο και αν σε μεταγενέστερο στάδιο θα πρέπει να τους συμπεριφερθούμε ως ανούσιους, οι αριθμοί σε αυτό το στάδιο φαντάζουν ως θεοί ( το "θ" με μικρό)
Είναι το πρώτο και το βασικότερο στάδιο στο χτίσιμο της Πολιτείας. Είναι η αρχή. Είναι το α' κλασσικό επίπεδο. Είναι η βάση όλων. Είναι οι αριθμοί.
Κάθε κράτος χτίζετε στους αριθμούς και για τους αριθμούς η Πολιτεία χρειάζεται ανθρώπους που θα δώσουν τα πάντα για την Πολιτεία.
Ο Σωκράτης είχε πει ότι ο καλύτερος φύλακας είναι αυτός που ξέρει να κλέβει αρτιότερα από όλους τους άλλους αλλά ως ενάρετος βάζει την Τέχνη του μπροστά για το καλό των άλλων.
Το ίδιο συμβαίνει και για την προστασία των συνόρων. Τoν αριθμό των χιλιομέτρων που μετράνε τη διαφορά ανάμεσα μας και των "άλλων". Ο καλύτερος φονιάς αν μπορέσει και σπαρθεί με τον καρπό της αρετής γίνετε ο καλύτερος στρατιώτης.
Σκοπός αυτού του επιπέδου θα είναι να προσπαθήσω να δείξω πως μέσα από το α' επίπεδο ο κρατικός καπιταλισμός θα κάνει τις προσλήψεις του πρώτα από τα πεζοδρόμια τους στρατιώτες του για να πολεμήσουν για το καλό της Ελλάς Α.Ε.
Ενώνοντας τη θεωρία του Maslow και την κλασσική θεωρία της τριαδικότητας ο κρατικός καπιταλισμός χρειάζεται μία υποδομή όπου οτιδήποτε έχει να κάνει με αριθμούς πρέπει να πάμε τον πολιτισμό μας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πίσω και να σκεφτούμε σαν τους πρώτους πρωτόγονους προγόνους μας. Οι αριθμοί έχουν ζωτικοί σημασία για την επιβίωση της Πολιτείας. Οι αριθμοί θα σώσουν ζωές, θα χαρίσουν ζωές, θα θρέψουν ζωές. Όσο και αν σε μεταγενέστερο στάδιο θα πρέπει να τους συμπεριφερθούμε ως ανούσιους, οι αριθμοί σε αυτό το στάδιο φαντάζουν ως θεοί ( το "θ" με μικρό)
Είναι το πρώτο και το βασικότερο στάδιο στο χτίσιμο της Πολιτείας. Είναι η αρχή. Είναι το α' κλασσικό επίπεδο. Είναι η βάση όλων. Είναι οι αριθμοί.
Κάθε κράτος χτίζετε στους αριθμούς και για τους αριθμούς η Πολιτεία χρειάζεται ανθρώπους που θα δώσουν τα πάντα για την Πολιτεία.
Ο Σωκράτης είχε πει ότι ο καλύτερος φύλακας είναι αυτός που ξέρει να κλέβει αρτιότερα από όλους τους άλλους αλλά ως ενάρετος βάζει την Τέχνη του μπροστά για το καλό των άλλων.
Το ίδιο συμβαίνει και για την προστασία των συνόρων. Τoν αριθμό των χιλιομέτρων που μετράνε τη διαφορά ανάμεσα μας και των "άλλων". Ο καλύτερος φονιάς αν μπορέσει και σπαρθεί με τον καρπό της αρετής γίνετε ο καλύτερος στρατιώτης.
Σκοπός αυτού του επιπέδου θα είναι να προσπαθήσω να δείξω πως μέσα από το α' επίπεδο ο κρατικός καπιταλισμός θα κάνει τις προσλήψεις του πρώτα από τα πεζοδρόμια τους στρατιώτες του για να πολεμήσουν για το καλό της Ελλάς Α.Ε.
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Πίσω από κάθε πολιτική ή οικονομική ή επιστημονική ή κάθε τέλος πάντων θεωρία κρύβετε πάντα και μία φιλοσοφική ανακάλυψη. Είτε θέλουν μερικοί ξεροκέφαλοι να το δεχτούν είτε όχι.
Ακόμα και σήμερα που οι υπολογιστές μπορούν να λύσουν τα χειροτερότερα των προβλημάτων, when the shit hits the fan, οι μάγκες των νανογκβαντοαστροφυσικοχημικοwhatelseμηχανικών στρέφονται στους "αρχαίους" για κάνα χρησμό μπας και τους έρθει η θεία παρουσία και στο τέλος μιλάνε λες και ακους την Πυθία την ίδια. Διαφωνεί κανείς?
Έτσι και με τον κρατικό καπιταλισμό. Δε νοήτε κανείς να μιλά αν δεν γνωρίζει πιά είναι τα ενδόψυχά του. Όχι του γραφιά του αλλά της φιλοσοφικής του βάσης. Των ιδεών και εννοιών που έχει χτιστεί πάνω του όλο αυτό το οικοδόμημα που εσείς βλέπετε και θαυμάζετε.
Αν ένα σπίτι δεν έχει θεμέλια γερά θα το αγοράζατε? Όχι. Άρα, βλέπετε μόνο το σπίτι, τα κεραμίδια και αισθάνεστε ασφαλείς? Αν η περιοχή που είναι το σπίτι είναι, λέω εγώ πάνω σε ρίγμα δε θα ρωτάγατε αν τα θεμέλια είναι φτιαγμένα γερά?
Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να εξηγήσει γιατί πρέπει κάποιος να ρωτά και να σκέφτεται πρώτα τί γίνετε σε αυτά που δε βλέπει και μετά να κρίνει αυτά που βλέπει.
*Τα αόρατα έχουν μεγαλύτερη αξία από τα ορατά*
So...
Παραφράζοντας το Σωκράτη και συνδέοντάς τον με τη χριστιανική φιλοσοφία καθώς και με τη ψυχολογική θεωρία συμπεριφορισμού του Maslow λέω τα εξείς τα οποία έχω "ζωγραφίσει" και στο πάνω σχεδιάγραμμα.
Η ανθρώπινη φύση αναγκαστικά είναι η βάση που αυτο-αντιγράφετε θέλουμε δε θέλουμε στον τρόπου που λειτουργούν σχεδόν τα πάντα. Η κοινωνία, οι εταιρείες, όλα αυτά που δημιουργούμε. Και αυτό γιατί είτε υποσυνείδητα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα απλά έτσι μας βολεύει να δουλεύουν όλα. Δεν ξεχνώ βέβαια όχι καταγόμαστε από τη μαμά φύση και όπου υπάρχει decadence υπάρχουν και άνθρωποι. Αλλά τουλάχιστον εδώ θα επικεντρωθούμε στα ΘΕΤΙΚΑ, σε αυτά που φέρνουν την ανάπτυξη και μας ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ από τη μαμά Φύση. Το κάτι παραπάνω.
Ο άνθρωπος λοιπόν λειτουργεί σε 3 βασικά επίπεδα και αυτά τα τρία επίπεδα να τα βάλετε καλά στο μυαλό σας γιατί αυτά τα επίπεδα έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Τα τρία επίπεδα είναι:
α' To υλικό/ όπου φάρμακο θα μας δώσει ο εκάστοτε γιατρός
β' Το θυμικό/ εδώ ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος θα μας βολέψει
γ' Το πνευματικό/ εδώ ο παπάς ή ο μοναχισμός θα είναι είτε λύση είτε ελπίδα
Σημείωση:
Είμαι Χ/Ο και Σωκρατικός, και το να καθίσω να εξηγήσω τη συγκεκριμένη τριαδικότητα είναι ένα ολόκληρο βιβλίο από μόνο του. So, whether some people like it or not we take it as it is. As a fact.
Τα τρία επίπεδα λοιπόν αλληλεπιδρούν αναμεταξύ τους αφού δημιουργούν ένα σύνολο έχοντας όμως στεγανά. Έτσι υπάρχει σχέση α/β και β/γ καθώς και μία παράδοξη σχέση α/γ λόγω συνύπαρξης του συνόλου. Σύνολο σχέσεων/υπάρξεων/επίπεδων το μαγικό νούμερο 7
( α, β, γ, α/β, α/γ, β/γ, α/β/γ )
Το όγδοο element είναι το μηδέν δηλαδή το τίποτα. Είναι η ύπαρξη της σκιάς. Της εφικτής πιθανότητας μιας οντότητας να μην πάρει το σωστό δρόμο και ή να τα κάνει μούσκεμα. Το μηδέν, ολοκληρώνει το παζλ αφού λειτουργεί ως ανάμνηση σε αυτά που Δεν πρέπει να πράττουμε και μας γυρνά πίσω στο ορθό.
Φανταστείτε τώρα όλα αυτά τα 7 ορθά επίπεδα να προσαρμόζονται σε ένα κράτος ή επιχείρηση με προβλήματα ή τέλος πάντων με θέληση να κάνει πρόοδο.
Σκοπός του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι να διδάξει τους πολίτες φιλοσοφία. Δεν έχει σκοπό να μάθει τους tenants της πολυκατοικίας πως χτίστηκαν οι βάσεις της. Αυτό είναι "μάθημα" για τους Φύλακες που θα ζητήσουν και θα μάθουν. Τουλάχιστον η φιλοσοφία του κρατικού καπιταλισμού έχει το θάρρος να δηλώσει ότι έχει πολλλλύ βαθιά θεμέλια και το δηλώνει φάτσα κάρτα.
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Κρατικός Καπιταλισμός: H ΘΕΩΡΙA
Η κλασσική πυραμίδα του Maslow και οι "ιεραρχίες αναγκών" ενός ατόμου είναι η βάση και η αρχή νόησης του κρατικού καπιταλισμού. Η πυραμίδα εξηγεί με λίγα λόγια ότι υπάρχουν ιεραρχίες αναγκών και δε μπορεί κανείς να σκέφτεται για δουλειά, υγεία και οικογένεια αν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα πιο "πρωτόγονες" ανάγκες όπως το φαγητό, τον ύπνο και last but not least την υλική ηδονή που στο τέλος της πυραμίδας μεταμορφώνετε σε πνευματική (the "as above is below theorem").
Όλα τα πρωτόγονα είναι "αναγκαία κακά". Πόσο μάλλον πριν βάλει κανείς το μυαλό του να σκεφτεί ανώτερα θέματα και ιδέες ή θελήσει να δει τον εαυτό του σε συνάρτηση με άλλους. Το ίδιο σκεπτικό ισχύει όχι μόνο για ανθρώπου αλλά και για μια εταιρεία, και για ένα κράτος και για κάθε ομάδα γενικά που απαρτίζετε από ανθρώπους.
Προσωπικά την πυραμίδα την έχω τροποποιήσει σε ένα επίπεδο χωρίς να της έχω αλλάξει τη δομή και εξηγούμε.
Καλό είναι σε κάθε "επίπεδο" της πυραμίδας να σκέφτεσαι ότι υπάρχει μία αυτοτελής/αυτόνομη πυραμίδα ή καλύτερα να βλέπεις την πυραμίδα σα μια πολυκατοικία που σε ανεβάζει σε ορόφους ανώτερης αξίας και μέσα σε κάθε "όροφο" υπάρχει μια σκάλα μικρογραφία όλης της πυραμίδας one more time. Μια σκάλα που παίρνει στοιχεία από όλα τα συστατικά όλων των επιπέδων πάντα με ένα σκοπό και Λόγο.
Δεν μπορεί δηλαδή να είσαι στο ανώτερο επίπεδο, αυτό πχ της αυτογνωσίας, να ανεβαίνεις το πρώτο σκαλοπάτι και να μη διαισθάνεσαι ότι πρέπει να εξασφαλίσεις για την ιδέα της αυτογνωσίας τα απολύτως απαραίτητα. Δηλαδή την τροφή, τον αέρα, τον ύπνο και την ηδονή για την αυτογνωσία που ψάχνεις μέσα σου. Με άλλα λόγια να λειτουργείς λες και βρίσκεσαι στο πρώτο στάδιο της πρώτης βαθμίδας ψάχνοντας τροφή για το σώμα σου ενώ στο τωρινό σου state of being ψάχνεις τροφή για το πνεύμα σου.
Αυτή η νόηση, αυτή η μορφή δομικής σκέψης που ξεκινά με την πυραμίδα του Maslow και καταλήγει πάντα στα σκαλοπάτια ενός μεγαλύτερου αρχιτεκτονήματος. Του ανθρωποκεντρικού μοντέλου.
Η κοινωνία, το κράτος, η/οι πολιτική/οί έχει ως βάση το ανθρωποκεντρικό μοντέλο και όχι τη μαμά άγρια φύση όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι φίλοι μας εχθροί "άνθρωποι των μετάλλων". Επιπλέον, αφού ο καπιταλισμός έχει βάση το εμπόριο και τη φιλοσοφία (μόνιμη ανταλλαγή ιδεών και πόρων) ως αποτέλεσμα ο κρατικός καπιταλισμός ολίγων φανατικά και δογματικά θα ακολουθεί για πάντα το ταξίδι μέσα από την πυραμίδα του Maslow με σκοπό να φτάσει το Άτομο αλλά και τη Ομάδα που βρίσκετε προς μια κατάσταση ειλικρινής Αυτοπραγμάτωσης. Μιας υποκειμενικά τέλειας για τον κάθε Έναν εσωτερικής ισορροπίας Υλικής και Πνευματικής Αρμονίας.
Ξεκινώ λοιπόν τη θεωρία του κρατικού καπιταλισμού πάνω σε μία λευκή οθόνη -μαύρη για εσάς- (το λευκό χαρτί πάπαλα) και για αυτούς που δεν έχουν ιδέα από knowledge management ή reengireering δεν προτείνω αλλά συμβουλεύω να σταματήσουν εδώ και να γυρίσουν πίσω και να διαβάσουν καλά περί τίνος πρόκειται. Το ίδιο και σε "χειριστοτατότατο" βαθμό με την Πολιτεία του Πλάτωνα (έστω και σε αγγλικά γιατί στο νετ τα καλύτερα sources τα έχω βρει μόνο σε αρχαία). Το ξαναλέω ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.
Τα λέμε λοιπόν με τους περισσότερους σε 1 μήνα...και συνεχίζω για τους υπόλοιπους.
(Α) Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Για να μπορέσουν να μιλήσουν καν οι πολίτες περί ευημερίας επιβάλλεται να ζουν μέσα σε ένα ορθό περιβάλλον για να αναπνέουν, να τρέφονται, να ικανοποιούν δηλαδή τις πρωτόγονες τους ανάγκες. Ως θεωρία ο Κ.Κ. μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα δυτικά έθνη αλλά ωφελιμότερο είναι να συζητούμε τα του Οίκου μας. Την Ελλάδα Μας. Την θεωρητικά ευρωπαϊκή Ελλάδα με τις ανατολικές τις τάσεις και τις αμφίβολου καταστάσεως ψυχοσωματικές προεκτάσεις της.
Ο Έλληνας ΔΕΝ μπορεί να αναπνέει ελεύθερος ούτε κοιμάται άνετα μιας και ΠΟΤΕ δεν έχει λυθεί το εδαφικό ζήτημα με τους γείτονές του. Γιατί? Για ποιον Κ.Κ. τολμάμε να φιλοσοφούμε όταν δεν έχουμε λύσει τα βασικότερα των βασικοτέρων οέο? Το αίσθημα ασφάλειας λέγω.
Το να έχεις ένα λαό ανασφαλή σίγουρα βοηθά άλλους σκοπούς των "ανθρώπων των μετάλλων" λέγω ποιητικά αλλά ο κάθε ενάρετος Φύλακας της Πολιτείας θα είχε βάλει πρωταρχικό σκοπό εδώ και αιώνες να είχε εξασφαλίσει αυτό το συναίσθημα μπρος στους συμπολίτες του. Και αυτό το αίσθημα δεν έρχεται με ροζ χαρτάκια τύπου κοινών διαβατηρίων, διπλωμάτων ή νομισμάτων. Πρωταρχικό μέλημα λοιπόν είναι το Κράτος να κάνει τον Έλληνα να αισθάνεται Α-Σ-Φ-Α-Λ-Η σε πρώτο βαθμό και αυτό το αίσθημα ασφάλειας να του γίνει μάθημα - του Φύλακα- για όλα τα επόμενα επίπεδα.
"Η" φυσιολογικές ανάγκες ενός λαού, όπως θα έλεγε και ο ποιητής, είναι πολύ απλές. Σαν ένα μωρό που το μεγαλώνει μια καλή μάνα, ο Φύλακας, το Κράτος/Διοίκηση, πρέπει βλέπει το λαό και να του δίνει τα πάντα σκεπτόμενη ότι το μωρό δεν έχει καθόλου νοημοσύνη σε αυτό το επίπεδο αλλά η αγάπη είναι το μόνο κοινό που τους ενώνει μαζί με το κοινό τους αίμα. Ως Έλληνες, πέραν από το αίμα και το παρελθόν, χονδρικά, δεν έχουμε και πολλά κοινά μεταξύ μας. Μαζί με αυτά τα δύο το άλλο κοινό είναι η γη και ο ουρανός που ζούμε. Αν λοιπόν δεν αισθανόμαστε ασφαλής εδώ που ζούμε και αναπνέουμε, ΚΑΜΙΑ πρόοδο και καμία πραγματική προκοπή δε θα δούμε. Ποτέ.
Πρότασή μου για τα "εδαφικά" είναι κάτι απλό. "Είτε Η γείτονες να αποδεχτουν ξεκάθαρή επίλυσή ΟΛΩΝ των διαφορών στα ευρωπαϊκά δικαστήρια είτε να σαμποτάρουμε διαπαντός με veto κάθε ευρωπαική προοπτική όλης της ευρωπαικής ένωσης (της ΕΕ itself) και να στραφούμε παντού κάνοντάς τα όλα "της Βαβυλώνας" μέχρι να βρεθεί λύση."
Επιφανειακά, η πρότασή μου ακούγετε ωμή, ανώριμη ακόμα και ακροδεξιά. Εγώ λέω το αντίθετο.
Η πρότασή μου συνοψίζει βαθιές αντιλήψεις μετά από αναγνώσεις ξανά και ξανά του διδάσκαλου Sun Tsu και της "Τέχνης του Πολέμου" της ιταλικής αλεπούς Machiavelli και του έργου του "Il Principe" και της ψυχολογικής θεωρίας του Maslow που τον παίρνω ένα βήμα βαθύτερα, ένα βήμα πιο Σωκρατικά-Πολιτειακά, στο ότι ακόμα και στο πιο πρωτόγονο επίπεδο του "πρώτου βαθμού" υπάρχει αρκετή δόση αυτογνωσίας για το τί έχει ανάγκη κάθε Λαός και στο πως αυτή η πρωτόγονη ανάγκη μπορεί να γίνει μια τρομαχτική δύναμη συσπείρωσης στον ελληνικό Λαό.
χθεσινές ανασφάλειες, αυριανά εφαλτήρια
*
χθεσινά εφαλτήρια, αυριανές ανασφάλειες *
Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Ένας λαός, κάθε ελληνικός λαός σε αυτό τον πρώτο πρωτόγονο βαθμό είναι από τη μία υποκειμενικά ηλίθιος αλλά από την άλλη αντικειμενικά επικίνδυνος, θαραλλέος αλλά και απρόβλεπτος. Σκοπός του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι να έχει το λαό σε κατάσταση ζωώδη γιατί αν το βιωτικό επίπεδο της αγοράς είναι χαμηλό τότε και τα κέρδη σου είναι χαμηλά. Τί να το κάνω να είμαι ο μεγαλύτερος και ο δυνατότερος καπιταλιστής της Λιβερίας. Θα προτιμούσα να ήμουν ένας μέτριος επιτυχημένος στην Νορβηγία. Περισσότερα θα έβγαζα και η συνείδησή μου θα κοιμόταν μαζί μου κάθε βράδυ. Σκοπός του Κ.Κ. είναι να φτάσουν οι πολίτες της χώρας σε όσο το δυνατόν υψηλότερο βιοτικό επίπεδο γίνετε. Ο Κ.Κ. θέλει τους Έλληνες να είναι το δυνατόν εξυπνότεροι. Δίνατε ΟΛΟΙ οι κάτοικοι σε αυτή τη χώρα να είναι οι πλουσιότεροι της Ευρώπης. Αυτός είναι ο σκοπός μου/μας.
Μέσα από την γνώση, μέσα από κυρίως την αυτογνωσία η οποία αντλεί αλήθειες από μια και μόνο πηγή Σοφίας, κάθε άνθρωπος δύναται να πιστέψει πως ζούμε στο 2010 μακρυά από κόκκινους νάνους και άσπρους γίγαντες.
Ο προφήτης Σωκράτης πίστευε πως κάποια μέρα τούτη η χώρα θα ξεπεράσει τα βασικά προβλήματα που έχει και θα ασχοληθεί με τα "άλλα". Δυστυχώς περάσαν κοντά 2500 χρόνια και ακόμα δεν ξέρουμαι αν το βότσαλο πριν τα Ίμια είναι δικά μας ή αν εκεί που σκάει το κύμα που γέννησε την Αφροδίτη θα μπουκάρουν οι Τούρκοι αύριο ή όχι. Nice!
O κρατικός καπιταλισμός είναι a-πολίτιστος γιατί σέβεται την Πολιτεία. Αυτή που δε μοιράζει κώνειο. Πιστεύει πως είναι καιρός -επιτέλους- η επιστήμη που διδάσκεται από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από τότε που ο Χριστός δεν υπήρχε, να ξεκινήσει να γίνετε πράξη στη διακυβέρνηση της Χώρας ώστε κάποια στιγμή το μέλλον αυτής της χώρας να ξεκινήσει να χτίζει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των φίλων εχθρών μας. Των "ανθρώπων των μετάλλων".
Στον πρώτο συμβολικό βαθμό οι Ελληνες οφείλουν να ενωθούν για να καταλάβουν ότι έχουν περάσει 2500 χρόνια και ακόμα δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός -save for the technological evolution and the euro- ως αναφορά το κοινό αίσθημα ασφάλειας. Τους έχει πει κανένας ότι σα λαός δε μπορεί να προοδεύσει αν δεν αισθανθούν ένα με τους μετανάστες? Όχι αλλά το ανάποδο. Επιδεινώνουν το αίσθημα ανασφάλειας κάνοντάς τους να μη νοιώθουν ασφαλείς καλά ούτε μέσα στην ίδια τους τη γειτονιά.
Για πιο Δεύτερο συμβολικό βαθμό θα μπορέσω να μιλήσω αν η κοινωνία, το κράτος, οι επιχειρήσεις, όλοι μας δεν αισθανθούμε ότι η δεν έχουμε τα θεμέλια, τα σωστά θεμέλια να προχωρήσουμε?
Ο πρώτος βαθμός είναι και ο σημαντικότερος. Ο ουσιαστικότερος μιας και δίνει τη Ζωή στην κοινωνία. Χωρίς ζωή, χωρίς Υγεία τίποτα δε γίνετε, τίποτα δε προχωράει.
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Καπιταλιστική Νόηση [ή] "The tie story"
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
ΚΑΒΑΦΗΣ [1913]
Πράξις 1η.
When there is a will there is a way, λένε οι αγγλοσάξονες, και το τηρούμε κατά γράμμα. Ξημέρωμα Πέμπτης 3ης 3ου. Η Ελλάδα έβραζε μετά τα δεύτερα πολύ σκληρά austerity measures μα το μόνο που με έκαιγε ήταν το προσωπικό μου image κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στην έκθεση. Αυτό που πρέπει να καίει κάθε καπιταλιστή σε κάθε presentation. Σταμάτησα λοιπόν στο Hermes του Ελ Βενιζέλος γιατί κάτι με χάλαγε με τη μία και μοναδική brotherly tie ( και τί image) που φορούσα. Μπήκα, είδα και απήλθα. Φθηνές στην εμφάνιση όσο και στην εξυπηρέτηση. "Πάω στα καλύτερα" σκέφτηκα για να μη χαλάσω το κλίμα μέσα μου πριν από κάθε presentation. Και δεν τη χάλασα πληρώνοντας κερατιάτικα 138 ευρώ.
Σημείωση
Ο πατέρας μου, the Senate with the cash, βλέπει γραβάτες και αισθάνεται τόσο άβολα όσο αισθάνεται βολικά το αγριοκάτσικο που πάει κάποιος να του βάλει κουδούνι. Presentation σε παγκόσμια έκθεση χωρίς γραβάτα με νόημα δεν πας, πας? Παρ'όλ'αυτά ο ίδιος άνθρωπος μου είχε δώσει σε μορφή memo-note αντί ευχετήριας κάρτας γενεθλίων όταν ήμουν φοιτητής το αείμνηστο "ΛΙΓΟΣΤΕΨΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ , ΑΥΞΗΣΕ ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΟΥ". Κάτι σαν ο πατέρας σου να σου λέει ως προσωπική ευχή να περιορίσεις τα έξοδα και να αύξησεις τα κέρδη λες και είσαι Ο καπιταλισμός ο ίδιος.
Πράξις 2η.
Καλό είναι να τα έχεις καλά επαγγελματίες του ίδιου χώρου. Να μαθαίνεις και να σε μαθαίνουν μέσα από information exchange of any kind... Αφού ήπιαμε με την Αλεξάνδρα τους αυτοκρατορικούς μας εσπρέσσο λούνγκο στο Duomo Galleria Φτηνότερα παρακαλώ από όσο κάνουν στο Μπουρνάζι (...) μπήκα ξανά στο τριπάκι της αναζήτησης του image making : δλδ της γραβάτας. Μπήκα στου Zadi και κόβω τον φινετσάτο Ιταλό υπάλληλο. Σκοπός να αποκομίσεις τα μέγιστα από τους πάντες σε κάθε περίπτωση. Στη δική μου τη γραβάτα. Του δείχνω respect. "Scusate mi... I need your help for e Fiera..." του λεω και του δειχνω τη γραβάτα. "Καλημέρα" μου λέει στα ελληνικά. Με κόβει. "Nero" του λέω. Μου πετάει επιλεχτικα από διάφορες γωνιές του μαγαζιού 5 γραβάτες διαλέγω 2. Διαλέγει 1.
Σημείωση.
Διάρκεια αγοράς 4 λεπτά. Επικοινωνία. "Άψογα" μισο ελληνοιταλοαγγλικά αυτός, "άψογα" ιταλοαγγλοελληνικά εγώ. Τιμή? 20 ευρώ. Την απόδειξη την είχε ήδη έτοιμη. Μου ΦΟΡΑ τη γραβάτα ο ίδιος. Μου πακετάρει την παλιά. "Γεια σου" μου λέει. "Mille Grazie" του λέω.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
ΚΑΒΑΦΗΣ [1913]
Πράξις 1η.
When there is a will there is a way, λένε οι αγγλοσάξονες, και το τηρούμε κατά γράμμα. Ξημέρωμα Πέμπτης 3ης 3ου. Η Ελλάδα έβραζε μετά τα δεύτερα πολύ σκληρά austerity measures μα το μόνο που με έκαιγε ήταν το προσωπικό μου image κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στην έκθεση. Αυτό που πρέπει να καίει κάθε καπιταλιστή σε κάθε presentation. Σταμάτησα λοιπόν στο Hermes του Ελ Βενιζέλος γιατί κάτι με χάλαγε με τη μία και μοναδική brotherly tie ( και τί image) που φορούσα. Μπήκα, είδα και απήλθα. Φθηνές στην εμφάνιση όσο και στην εξυπηρέτηση. "Πάω στα καλύτερα" σκέφτηκα για να μη χαλάσω το κλίμα μέσα μου πριν από κάθε presentation. Και δεν τη χάλασα πληρώνοντας κερατιάτικα 138 ευρώ.
Σημείωση
Ο πατέρας μου, the Senate with the cash, βλέπει γραβάτες και αισθάνεται τόσο άβολα όσο αισθάνεται βολικά το αγριοκάτσικο που πάει κάποιος να του βάλει κουδούνι. Presentation σε παγκόσμια έκθεση χωρίς γραβάτα με νόημα δεν πας, πας? Παρ'όλ'αυτά ο ίδιος άνθρωπος μου είχε δώσει σε μορφή memo-note αντί ευχετήριας κάρτας γενεθλίων όταν ήμουν φοιτητής το αείμνηστο "ΛΙΓΟΣΤΕΨΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ , ΑΥΞΗΣΕ ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΟΥ". Κάτι σαν ο πατέρας σου να σου λέει ως προσωπική ευχή να περιορίσεις τα έξοδα και να αύξησεις τα κέρδη λες και είσαι Ο καπιταλισμός ο ίδιος.
Πράξις 2η.
Καλό είναι να τα έχεις καλά επαγγελματίες του ίδιου χώρου. Να μαθαίνεις και να σε μαθαίνουν μέσα από information exchange of any kind... Αφού ήπιαμε με την Αλεξάνδρα τους αυτοκρατορικούς μας εσπρέσσο λούνγκο στο Duomo Galleria Φτηνότερα παρακαλώ από όσο κάνουν στο Μπουρνάζι (...) μπήκα ξανά στο τριπάκι της αναζήτησης του image making : δλδ της γραβάτας. Μπήκα στου Zadi και κόβω τον φινετσάτο Ιταλό υπάλληλο. Σκοπός να αποκομίσεις τα μέγιστα από τους πάντες σε κάθε περίπτωση. Στη δική μου τη γραβάτα. Του δείχνω respect. "Scusate mi... I need your help for e Fiera..." του λεω και του δειχνω τη γραβάτα. "Καλημέρα" μου λέει στα ελληνικά. Με κόβει. "Nero" του λέω. Μου πετάει επιλεχτικα από διάφορες γωνιές του μαγαζιού 5 γραβάτες διαλέγω 2. Διαλέγει 1.
Σημείωση.
Διάρκεια αγοράς 4 λεπτά. Επικοινωνία. "Άψογα" μισο ελληνοιταλοαγγλικά αυτός, "άψογα" ιταλοαγγλοελληνικά εγώ. Τιμή? 20 ευρώ. Την απόδειξη την είχε ήδη έτοιμη. Μου ΦΟΡΑ τη γραβάτα ο ίδιος. Μου πακετάρει την παλιά. "Γεια σου" μου λέει. "Mille Grazie" του λέω.
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Μια μέρα στη Φοινίκη
Μιά φορά και έναν καιρό οι Έλληνες φεύγαν με τα πλοία τους γεμάτα πραμάτειες και πηγαίναν προς της ακτές που ζούσαν οι Φοίνικες. Δεν τους ξέραν καλά και τους φοβόντουσαν. Συνάμα ήξεραν καλά τί είχαν τραβήξει από τους άλλους που μιλάγαν την ίδια γλώσσα με αυτούς και έτσι φυλαγόντουσαν δύο φορές. Είχαν ανάγκη όμως να ανταλλάξουν αυτά που τους περίσσευαν για αυτά που τους έλλειπαν και είχαν ακούσει ότι οι Φοίνικες έχουν τη λύση και στα δύο.
Φτάνανε συνήθως στις ακτές της Ανατολής πριν βγει το φως. Αφήνανε γεμάτοι αγχος την πραμάτεια τους στην άμμο και ξαμολάγανε πίσω στα σίγουρα του σκαριού τα μέρη. Τουλάχιστον αν χάνανε κάτι δε θάτανε τη πραμάτεια τους και όχι τη ζωή τους, λέγανε αναμεταξύ τους στα κρυφά. Και το ταξίδι που έκαναν; Xαλάλι. Δε θα το ξανακάναν. Πάθημα=Μάθημα.
Οι Φοίνικες που ζούσαν κοντά στην ακτή είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα πλοίο που ερχόντουσαν από τη δύση. Τους άρεσε γιατί το χωριό πλημμύριζε μ'ωραίο λάδι και κρασί και έτσι πήγαιναν πολλοί μαζί να το μοιραστούν. Εκέι στην αμμουδιά τους βλέπαν την πραμάτεια των Ελλήνων φαρδειά πλατιά ξάπλα στην παραλία τους και σκεφτόντουσαν "τρελλοί είναι δαύτοι". "Ερχονται από της άλλης γης τα μέρη, μας αφήνουν την ωραία τους πράματα και μας κοιτάν από μακρυά λες και έχουμε καμιά αρρώστια πάνω μας". Μερικοί Φοίνικες ήταν πονηροί και πρότειναν στους άλλους να πάρουν τις πραμάτειες των μπεκρογιονάδων και να φύγουν. "Χαζοί είστε;" λέγαν οι σοφότεροι. "Αν τα πάρουμε δίχως αντάλλαγμα δε θα μας ξαναφέρουν τίποτα ξανά. "Να τα πάρουμε αλλά να τους αφήσουμε από αυτά που μας περισσεύουν". Ας τους αφήσουμε έλεγαν οι σοφοί Φοίνικες "σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσα μπορούμε πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά"...."για να ξανάρθούν"...
Και έτσι οι Φοίνικες γίναν οι καλύτεροι φίλοι των Ελλήνων δίχως να το ξέρουν.
Να'ναι καλά το εμπόριο. Ο παππούς του καπιταλισμού και νονός της πολιτικής.
Φτάνανε συνήθως στις ακτές της Ανατολής πριν βγει το φως. Αφήνανε γεμάτοι αγχος την πραμάτεια τους στην άμμο και ξαμολάγανε πίσω στα σίγουρα του σκαριού τα μέρη. Τουλάχιστον αν χάνανε κάτι δε θάτανε τη πραμάτεια τους και όχι τη ζωή τους, λέγανε αναμεταξύ τους στα κρυφά. Και το ταξίδι που έκαναν; Xαλάλι. Δε θα το ξανακάναν. Πάθημα=Μάθημα.
Οι Φοίνικες που ζούσαν κοντά στην ακτή είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα πλοίο που ερχόντουσαν από τη δύση. Τους άρεσε γιατί το χωριό πλημμύριζε μ'ωραίο λάδι και κρασί και έτσι πήγαιναν πολλοί μαζί να το μοιραστούν. Εκέι στην αμμουδιά τους βλέπαν την πραμάτεια των Ελλήνων φαρδειά πλατιά ξάπλα στην παραλία τους και σκεφτόντουσαν "τρελλοί είναι δαύτοι". "Ερχονται από της άλλης γης τα μέρη, μας αφήνουν την ωραία τους πράματα και μας κοιτάν από μακρυά λες και έχουμε καμιά αρρώστια πάνω μας". Μερικοί Φοίνικες ήταν πονηροί και πρότειναν στους άλλους να πάρουν τις πραμάτειες των μπεκρογιονάδων και να φύγουν. "Χαζοί είστε;" λέγαν οι σοφότεροι. "Αν τα πάρουμε δίχως αντάλλαγμα δε θα μας ξαναφέρουν τίποτα ξανά. "Να τα πάρουμε αλλά να τους αφήσουμε από αυτά που μας περισσεύουν". Ας τους αφήσουμε έλεγαν οι σοφοί Φοίνικες "σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσα μπορούμε πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά"...."για να ξανάρθούν"...
Και έτσι οι Φοίνικες γίναν οι καλύτεροι φίλοι των Ελλήνων δίχως να το ξέρουν.
Να'ναι καλά το εμπόριο. Ο παππούς του καπιταλισμού και νονός της πολιτικής.
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010
I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
Ωφέλιμο δεν είναι να ζεις και να σκέπτεσαι μέσα σε χαρακώματα του χθες. Αυτό που αξίζει είναι να οραματίζεσαι και να θέτεις νέους ορίζοντες προς ένα καλύτερο αύριο για σένα και για τους γύρω σου.
Η πολιτική δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός ούτε να θεωρείτε πως είναι επάγγελμα αορίστου χρόνου. Επιπλέον, η κληρονομική δημοκρατία που ζούμε σήμερα φαντάζει να είναι η τελευταία μορφή "εξέλιξης" της βασιλευόμενης ή ακόμα καλύτερα του ξενόφερτου πολιτεύματος που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία 666 χρόνια (αστειεύομαι). Από τους Οθωμανούς στον Όθωνα και από τον Κωνσταντίνο στον Κωστάκη λοιπόν.
Οι χθεσινές πολιτικές ταυτότητες έχουν παύσει πια να έχουν τη σημασία και τη βαρύτητα που είχαν κάποτε. Και το ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου καθημερινά είναι αν όντος αξίζει κανείς να έχει σήμερα πολιτική ταυτότητα στα πρότυπα ενός "αριστερού" ή "δεξιού" ρεύματος που ξεκίνησε σε παγκόσμιο επίπεδο πριν από 100 χρόνια λόγω μιας ταυτόχρονης ανακατάταξης πλούτου και γνώσης σε περισσότερες τσέπες και μυαλά. Η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση συντέλεσε στην αλλαγή της πολιτικής σκέψης και εμείς σήμερα, η γενιά της διαδικτύωσης οφείλει να θέσει τις νέες βάσεις μιας νέας Πολιτείας.
Σήμερα όλες αυτές τις πολιτικές ιδεολογίες μόνο σα σκιές ή φαντάσματα μπορεί κανείς να τις διακρίνει γύρω μας. Για ποιο ιδεατό κομμουνισμό μιλάνε όταν η Κίνα είναι η κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας κατανάλωσης? Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ειρωνικά ή μη -αλλά ως σίγουρο παράπλευρο αποτέλεσμα- η θεωρία του Μάο και του Μαρξ δημιούργησε την ταχύτερα αναπτυσσόμενη δύναμη συσσώρευσης πλούτου.
Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τη Δύση ως υλιστική, όταν, το διαδίκτυο που δημιούργησε, είναι για τον άνθρωπο ότι είναι για το Θεό το δέντρο της Γνώσης? Ο φιλελευθερισμός, έδωσε στον καθένα το δικαίωμα, καλώς ή κακώς, να σκέπτεται και να εκφράζετε. Να δημιουργεί. Του έδωσε το δικαίωμα να εξωτερικεύει όλα όσα έχει μέσα του και να έχει τη δυνατότητα να βρίσκει κοινό.
Ο στόχος της συσσώρευσης πλούτου έδωσε το δικαίωμα στον καθένα να είναι ελεύθερος.
Ο κομμουνισμός λοιπόν και ο καπιταλισμός είναι συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα ξεδιψά από τα νερά του άλλου.
Ο σημερινός άνθρωπος δε μπορεί να ζει πιστεύοντας ότι υπάρχουν κόμματα και πολιτικές που πραγματικά υποστηρίζουν μία τάχα ιδεατή δεξιά ή δήθεν αριστερή πολιτική ιδεολογία. Γιατί απλά με το πέρασμα του χρόνου το συμφέρον είναι το κύριο μέλημα κάθε ομάδας ανθρώπων με κοινούς παρονομαστές και αυτό το συμφέρον δεν έχει χρώματα. Δεν έχει πολιτικές. Έχει ανάγκες. Έχει εχθρούς. Έχει conflict of interest με άλλους και στο τέλος αυτό που θέλει είναι να κερδίσει. Να γίνει το δικό του.
Αυτό που θέλουμε όλοι μας είναι στην ουσία το ίδιο. Ευημερία για την ομάδα που ζούμε. Έστω και αν αυτή η ευημερία έχει ως "αναγκαίο κακό" την υφαρπαγή της ευημερίας από μία άλλη ομάδα.
Δε μιλάω για ισοπέδωση αξιών αλλά για μία αντίληψη ανώτερη της χθεσινής. Μίας αντίληψης που εξελίχθηκε μέσα από αντιθέσεις και αντιπαλότητες. Μίας αντίληψης που ωρίμασε μέσα από ακραίες συνθήκες και σήμερα έχει την ευκαιρία να δοκιμαστεί. Όχι τόσο γιατί είναι ο καιρός της αλλά γιατί είναι καιρός να μπει ένα τέλος σε ανθρώπους και καταστάσεις που μόνο κακό κάνουν στον τόπο.
Και μιλάω για τους πολιτικούς. Για όλους τους πολιτικούς και τα κόμματα όπως υπάρχουν σήμερα.
Επιγραμματικά ο κρατικός καπιταλισμός έχει ως εξής.
Μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία , όπου κάθε άνθρωπος είναι δια-δικτυωμένος με τους άλλους συνεχώς, δε μπορούμε να επιβιώσουμε σαν πολίτες και κράτος αν δεν κάνουμε πράξη επιτέλους το "ισχυς εν τη ενωσει". Για να μπορέσουμε όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά και να ευημερήσουμε πρέπει να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά απέναντι στα άλλα κράτη, συμφέροντα και επιχειρήσεις που πολλές φορές (οι επιχειρήσεις και τα συμφέροντα) έχουν δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μας (ήδη).
Για να το επιτύχουμε αυτό δομικά θα πρέπει να λειτουργήσουμε ως μια μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση. Θα πρέπει να γίνουμε ΕΛΛΑΣ Α.Ε. στα πρότυπα εταιρειών όπως πχ της Google, της Apple με τη μαεστρία των καπεταναίων εφοπλιστών που σήμερα κατέχουν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας χωρητικότητας μεταφοράς ξηρού φορτίου παγκοσμίως.
Ο κρατικός καπιταλισμός βασίζεται στη δομή και οργάνωση των τεχνολογικά αρτιότερων επιχειρήσεων, υπόδειγμα επιτευγμάτων και καινοτομιών. Παράλληλα βασίζεται στη στόφα σκέψης και σοφία των ανθρώπων που χωρίς πολλά λόγια χτίσανε αυτοκρατορίες πάνω σε κύματα και φουρτούνες. Και μην ξεχνάμε το ταπεινό το εμπόριο που μπορεί να κουβαλήσει μαζί με τις πραμάτειες του δημοκρατικές ιδέες.
Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους, καλοπληρωμένους υπαλλήλους. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους και πλουσιότερους μετόχους συγκριτικά με άλλες επιχειρήσεις τα τελευταία 14 χρόνια που ασχολούμαι με τα χρηματοοικονομικά. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους πιο πλούσιους αλλά και από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες.
Αυτά τα πρότυπα είναι οι βάσεις του κρατικού καπιταλισμού και οι βάσεις για αυτό που αποκαλώ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.
Η πολιτική δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός ούτε να θεωρείτε πως είναι επάγγελμα αορίστου χρόνου. Επιπλέον, η κληρονομική δημοκρατία που ζούμε σήμερα φαντάζει να είναι η τελευταία μορφή "εξέλιξης" της βασιλευόμενης ή ακόμα καλύτερα του ξενόφερτου πολιτεύματος που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία 666 χρόνια (αστειεύομαι). Από τους Οθωμανούς στον Όθωνα και από τον Κωνσταντίνο στον Κωστάκη λοιπόν.
Οι χθεσινές πολιτικές ταυτότητες έχουν παύσει πια να έχουν τη σημασία και τη βαρύτητα που είχαν κάποτε. Και το ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου καθημερινά είναι αν όντος αξίζει κανείς να έχει σήμερα πολιτική ταυτότητα στα πρότυπα ενός "αριστερού" ή "δεξιού" ρεύματος που ξεκίνησε σε παγκόσμιο επίπεδο πριν από 100 χρόνια λόγω μιας ταυτόχρονης ανακατάταξης πλούτου και γνώσης σε περισσότερες τσέπες και μυαλά. Η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση συντέλεσε στην αλλαγή της πολιτικής σκέψης και εμείς σήμερα, η γενιά της διαδικτύωσης οφείλει να θέσει τις νέες βάσεις μιας νέας Πολιτείας.
Σήμερα όλες αυτές τις πολιτικές ιδεολογίες μόνο σα σκιές ή φαντάσματα μπορεί κανείς να τις διακρίνει γύρω μας. Για ποιο ιδεατό κομμουνισμό μιλάνε όταν η Κίνα είναι η κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας κατανάλωσης? Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ειρωνικά ή μη -αλλά ως σίγουρο παράπλευρο αποτέλεσμα- η θεωρία του Μάο και του Μαρξ δημιούργησε την ταχύτερα αναπτυσσόμενη δύναμη συσσώρευσης πλούτου.
Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τη Δύση ως υλιστική, όταν, το διαδίκτυο που δημιούργησε, είναι για τον άνθρωπο ότι είναι για το Θεό το δέντρο της Γνώσης? Ο φιλελευθερισμός, έδωσε στον καθένα το δικαίωμα, καλώς ή κακώς, να σκέπτεται και να εκφράζετε. Να δημιουργεί. Του έδωσε το δικαίωμα να εξωτερικεύει όλα όσα έχει μέσα του και να έχει τη δυνατότητα να βρίσκει κοινό.
Ο στόχος της συσσώρευσης πλούτου έδωσε το δικαίωμα στον καθένα να είναι ελεύθερος.
Ο κομμουνισμός λοιπόν και ο καπιταλισμός είναι συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα ξεδιψά από τα νερά του άλλου.
Ο σημερινός άνθρωπος δε μπορεί να ζει πιστεύοντας ότι υπάρχουν κόμματα και πολιτικές που πραγματικά υποστηρίζουν μία τάχα ιδεατή δεξιά ή δήθεν αριστερή πολιτική ιδεολογία. Γιατί απλά με το πέρασμα του χρόνου το συμφέρον είναι το κύριο μέλημα κάθε ομάδας ανθρώπων με κοινούς παρονομαστές και αυτό το συμφέρον δεν έχει χρώματα. Δεν έχει πολιτικές. Έχει ανάγκες. Έχει εχθρούς. Έχει conflict of interest με άλλους και στο τέλος αυτό που θέλει είναι να κερδίσει. Να γίνει το δικό του.
Αυτό που θέλουμε όλοι μας είναι στην ουσία το ίδιο. Ευημερία για την ομάδα που ζούμε. Έστω και αν αυτή η ευημερία έχει ως "αναγκαίο κακό" την υφαρπαγή της ευημερίας από μία άλλη ομάδα.
Δε μιλάω για ισοπέδωση αξιών αλλά για μία αντίληψη ανώτερη της χθεσινής. Μίας αντίληψης που εξελίχθηκε μέσα από αντιθέσεις και αντιπαλότητες. Μίας αντίληψης που ωρίμασε μέσα από ακραίες συνθήκες και σήμερα έχει την ευκαιρία να δοκιμαστεί. Όχι τόσο γιατί είναι ο καιρός της αλλά γιατί είναι καιρός να μπει ένα τέλος σε ανθρώπους και καταστάσεις που μόνο κακό κάνουν στον τόπο.
Και μιλάω για τους πολιτικούς. Για όλους τους πολιτικούς και τα κόμματα όπως υπάρχουν σήμερα.
Επιγραμματικά ο κρατικός καπιταλισμός έχει ως εξής.
Μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία , όπου κάθε άνθρωπος είναι δια-δικτυωμένος με τους άλλους συνεχώς, δε μπορούμε να επιβιώσουμε σαν πολίτες και κράτος αν δεν κάνουμε πράξη επιτέλους το "ισχυς εν τη ενωσει". Για να μπορέσουμε όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά και να ευημερήσουμε πρέπει να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά απέναντι στα άλλα κράτη, συμφέροντα και επιχειρήσεις που πολλές φορές (οι επιχειρήσεις και τα συμφέροντα) έχουν δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μας (ήδη).
Για να το επιτύχουμε αυτό δομικά θα πρέπει να λειτουργήσουμε ως μια μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση. Θα πρέπει να γίνουμε ΕΛΛΑΣ Α.Ε. στα πρότυπα εταιρειών όπως πχ της Google, της Apple με τη μαεστρία των καπεταναίων εφοπλιστών που σήμερα κατέχουν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας χωρητικότητας μεταφοράς ξηρού φορτίου παγκοσμίως.
Ο κρατικός καπιταλισμός βασίζεται στη δομή και οργάνωση των τεχνολογικά αρτιότερων επιχειρήσεων, υπόδειγμα επιτευγμάτων και καινοτομιών. Παράλληλα βασίζεται στη στόφα σκέψης και σοφία των ανθρώπων που χωρίς πολλά λόγια χτίσανε αυτοκρατορίες πάνω σε κύματα και φουρτούνες. Και μην ξεχνάμε το ταπεινό το εμπόριο που μπορεί να κουβαλήσει μαζί με τις πραμάτειες του δημοκρατικές ιδέες.
Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους, καλοπληρωμένους υπαλλήλους. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους και πλουσιότερους μετόχους συγκριτικά με άλλες επιχειρήσεις τα τελευταία 14 χρόνια που ασχολούμαι με τα χρηματοοικονομικά. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους πιο πλούσιους αλλά και από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες.
Αυτά τα πρότυπα είναι οι βάσεις του κρατικού καπιταλισμού και οι βάσεις για αυτό που αποκαλώ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Αφορμή να ξεκινήσω έμελλε να γίνει η συνέντευξη του Ανδρέα Βγενόπουλου στην τηλεόραση. Ενός βαθύπλουτου, οξυδερκή Έλληνα που από τη μία μίλησε περί κρατικού καπιταλισμού λες και άκουγες τη Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ και από την άλλη εκνευριζόταν όποτε τον ενέπλεκαν έμμεσα ή άμεσα με πολιτικές ή πολιτικούς.
Αφορμή να ξεκινήσω έμελλε να γίνει και η προσπάθειά μου να εξηγήσω στην Κατερίνα, my wife, ότι ο Ανδρέας όταν έλεγε δις ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική στην ουσία έβαζε τα λιθαράκια σε μία καινούργια μορφή διακυβέρνησης την οποία καλλιεργεί αρκετά βαθιά μέσα του ο κάθε ενάρετος καπιταλιστής.
Γίνεται να κάνεις βλέψεις για την ηγεσία ενός κράτους χωρίς να θες να είσαι πολιτικός? Γίνεται. Allow me to explain.
Ο κύριος Βγενόπουλος μίλησε περί κρατικού καπιταλισμού και κάνοντας εγώ τώρα το συνήγορο του Διαβόλου [...] θα ήθελα να κάνω μια πρώτη παρατήρηση.
Κρατικός καπιταλισμός σημαίνει στην φιλοσοφία της πολιτικής θεωρίας ότι ο ίδιος ο καπιταλιστικός μηχανισμός και οι άνθρωποι που τον εκφράζουν, θέλει και οραματίζεται να αναλάβει την εξουσία μέσω της σύμπραξης του πολιτικού οφέλους με το κοινωνικό κέρδος.
Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Βγενόπουλο που με κόπο και εξυπνάδα μεγαλύτερη από το μέσο νεοέλληνα κατάφερε να πετύχει 1000 φορές περισσότερα τουλάχιστον από εμένα. Δηλαδή οι κινήσεις και οι αποφάσεις του έχουν πολλαπλάσια οφέλη από τις δικές μου γιατί απλά είναι καλύτερος από εμένα και του το παραδέχομαι. Μέσα σε αυτούς τους λίγους "αντιπαθητικούς" καπιταλιστές υπάρχουν και κάποιοι που είναι όπως λέει και ο λαός... "ενάρετοι άνθρωποι".
Ο Σωκράτης πολύ παλιά είχε δώσει μια ετοιμολογία για τον ορισμό του τέλειου Φύλακα της Πολιτείας. Τέλειος στη φύλαξη είναι αυτός που ξέρει καλά την τέχνη της κλοπής αλλά επειδή είναι ενάρετος χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για το κοινό καλό και βάζει σα σκοπό τη φύλαξη της Πολιτείας.
Ένας καπιταλιστής, ένας τέλειος καπιταλιστής μπορεί να βγάλει και πολλά χρήματα για τον εαυτό του αλλά και να τα στερήσει ως αποτέλεσμα από τους ανταγωνιστές του. Ένας ενάρετος καπιταλιστής μπορεί να κερδίσει μοιράζοντας την αρετή του σε πολιτικό επίπεδο εφόσον , πλέον, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η υστεροφημία μιας και οικονομικά είναι πλέον χορτάτος. Όπως είχε πει και ο Steve Jobs της Αpple Inc στο νεκροταφείο όλοι το ίδιο γινόμαστε.
ΑυτΟί η εκλεκτή λοιπόν ράτσα ανθρώπων έχει συσσωρεύσει τόσο Χρήμα όσο και Εξουσία. Παράλληλα, έχει απηυδήσει από την ανικανότητα αυτών που κρατούν στα χέρια τους τις πολιτικές αποφάσεις της χώρας. Μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχουν αυτό το σκοπό είναι οι μετρημένοι στα δάχτυλα καπιταλιστές μα κυρίως για εμένα κάποιοι εφοπλιστές. Ελάχιστες πιθανότητες, έως καθόλου, κουλτουριάρηδες ονειροπόλοι σαν εμένα.
Επαναστάσεις παλαιότερα γινόντουσαν από τους πολλούς στα φανερά και από τους λίγους στα κρυφά.
Μέσω του διαδικτύου επανάσταση μπορεί να γίνει πάνω σε ιδέες.
Στη συνέχεια θα αναπτύξω σπασμωδικά όλες μου τις σκέψεις και ανησυχίες για το πως τελικά η ΕΛΛΑΣ Α.Ε. μπορεί να είναι η τέλεια λύση για μία ευημερούσα κοινωνία ελευθέρων, ίσων, αγαπημένων πολιτών.
Αφορμή να ξεκινήσω έμελλε να γίνει και η προσπάθειά μου να εξηγήσω στην Κατερίνα, my wife, ότι ο Ανδρέας όταν έλεγε δις ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική στην ουσία έβαζε τα λιθαράκια σε μία καινούργια μορφή διακυβέρνησης την οποία καλλιεργεί αρκετά βαθιά μέσα του ο κάθε ενάρετος καπιταλιστής.
Γίνεται να κάνεις βλέψεις για την ηγεσία ενός κράτους χωρίς να θες να είσαι πολιτικός? Γίνεται. Allow me to explain.
Ο κύριος Βγενόπουλος μίλησε περί κρατικού καπιταλισμού και κάνοντας εγώ τώρα το συνήγορο του Διαβόλου [...] θα ήθελα να κάνω μια πρώτη παρατήρηση.
Κρατικός καπιταλισμός σημαίνει στην φιλοσοφία της πολιτικής θεωρίας ότι ο ίδιος ο καπιταλιστικός μηχανισμός και οι άνθρωποι που τον εκφράζουν, θέλει και οραματίζεται να αναλάβει την εξουσία μέσω της σύμπραξης του πολιτικού οφέλους με το κοινωνικό κέρδος.
Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Βγενόπουλο που με κόπο και εξυπνάδα μεγαλύτερη από το μέσο νεοέλληνα κατάφερε να πετύχει 1000 φορές περισσότερα τουλάχιστον από εμένα. Δηλαδή οι κινήσεις και οι αποφάσεις του έχουν πολλαπλάσια οφέλη από τις δικές μου γιατί απλά είναι καλύτερος από εμένα και του το παραδέχομαι. Μέσα σε αυτούς τους λίγους "αντιπαθητικούς" καπιταλιστές υπάρχουν και κάποιοι που είναι όπως λέει και ο λαός... "ενάρετοι άνθρωποι".
Ο Σωκράτης πολύ παλιά είχε δώσει μια ετοιμολογία για τον ορισμό του τέλειου Φύλακα της Πολιτείας. Τέλειος στη φύλαξη είναι αυτός που ξέρει καλά την τέχνη της κλοπής αλλά επειδή είναι ενάρετος χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για το κοινό καλό και βάζει σα σκοπό τη φύλαξη της Πολιτείας.
Ένας καπιταλιστής, ένας τέλειος καπιταλιστής μπορεί να βγάλει και πολλά χρήματα για τον εαυτό του αλλά και να τα στερήσει ως αποτέλεσμα από τους ανταγωνιστές του. Ένας ενάρετος καπιταλιστής μπορεί να κερδίσει μοιράζοντας την αρετή του σε πολιτικό επίπεδο εφόσον , πλέον, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η υστεροφημία μιας και οικονομικά είναι πλέον χορτάτος. Όπως είχε πει και ο Steve Jobs της Αpple Inc στο νεκροταφείο όλοι το ίδιο γινόμαστε.
ΑυτΟί η εκλεκτή λοιπόν ράτσα ανθρώπων έχει συσσωρεύσει τόσο Χρήμα όσο και Εξουσία. Παράλληλα, έχει απηυδήσει από την ανικανότητα αυτών που κρατούν στα χέρια τους τις πολιτικές αποφάσεις της χώρας. Μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχουν αυτό το σκοπό είναι οι μετρημένοι στα δάχτυλα καπιταλιστές μα κυρίως για εμένα κάποιοι εφοπλιστές. Ελάχιστες πιθανότητες, έως καθόλου, κουλτουριάρηδες ονειροπόλοι σαν εμένα.
Επαναστάσεις παλαιότερα γινόντουσαν από τους πολλούς στα φανερά και από τους λίγους στα κρυφά.
Μέσω του διαδικτύου επανάσταση μπορεί να γίνει πάνω σε ιδέες.
Στη συνέχεια θα αναπτύξω σπασμωδικά όλες μου τις σκέψεις και ανησυχίες για το πως τελικά η ΕΛΛΑΣ Α.Ε. μπορεί να είναι η τέλεια λύση για μία ευημερούσα κοινωνία ελευθέρων, ίσων, αγαπημένων πολιτών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
