Περί (κληρονομικής) Δημοκρατίας & Εγωέλληνες

Το εγώ και η ανέχεια στήριζαν και θα στηρίζουν πάντα το πολίτευμα που για πολλούς λέγεται ή αποκαλούν σήμερα δημοκρατία.

Ποτέ όμως δεν θα είναι μια καθαρή δημοκρατία. Πάντα θα συνοδεύεται με κάποιο κοσμητικό επίθετο αφού στην ουσία το επίθετο είναι η ουσία και όχι η ίδια η δημοκρατία. Σε κάποιες περιοχές αποκαλείτε Λαϊκή εννοώντας ότι από πίσω κρύβεται ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Αλλού την αποκαλούν Φιλελεύθερη μα εκεί δεν υπάρχει καν δημόσιο σύστημα Υγείας και οι πολίτες είναι ζωσμένοι με πιστόλες και ενώ βρίσκονται στην άγρια Δύση αισθάνονται να βρίσκονται ανάμεσα σε μεσανατολίτες τρομοκράτες.

Στο κρατίδιο του Ελλαδιστάν κυριαρχεί εδώ και αιώνες το πολίτευμα της κληρονομικής Δημοκρατίας. Ένα πολίτευμα που έρχεται και συνεχίζει την πολιτική ιστορία και την κληρονομιά που μας άφησε η σχέση μας με τους Οθωμανούς, του Όθωνες, τους τσιφλικάδες αλλά και τους Εγωέλληνες που υπήρχαν ανέκαθεν και λόγου χάρη ξίδιασαν τον Σωκράτη αλλά και εξοστράκισαν τόσους και τόσους σημαντικούς συμπολίτες μας αδίκως.

Κληρονομική Δημοκρατία λοιπόν. Το πολίτευμα που καθιερώθηκε στη Μεταπολίτευση και θα πρέπει να ξεριζωθεί για να μπορέσει να πάει μπροστά και να προοδεύσει μια άγια μέρα αυτός ο τόπος.

Κληρονομική Δημοκρατία υπάρχει παντού και ξεκινάει από τον απλό τον εγωέλληνα της χαμηλής κοινωνικής τάξης. Αυτόν που καιροφυλακτεί να πάρει μια καρέκλα στο δημόσιο για αυτόν και για τα παιδιά του όχι όμως για να δουλεύει ( 6 / 10 φορές -το λιγότερο-) αλλά για να κάθετε σαν πασάς, σαν τεμπέλης και μεις να τον πληρώνουμε λες και του το χρωστάγαμε. Είναι ο ίδιος ο εγωέλληνας που ενώ κάθετε του δίνουν και μια σφραγίδα και παίρνει εξουσία στα χέρια του. Μια εξουσία που ονομάζετε γραφειοκρατία και μας στοιχίζει ακριβά. Είναι ξανά ο ίδιος εγωέλληνας που όταν βλέπει ουρές μπροστά του ή πίσω του κάνει το παν για να δημιουργήσει προβλήματα γιατί είναι αυτός πιο μάγκας από τους άλλους. Είναι ο ίδιος εγωέλληνας που σκοτώνει τους γύρω του με το "Εγώ ξέρω καλύτερα" αλλά στην ουσία δημιουργεί προβλήματα στους γύρω του.


Αυτός ο εγωέλληνας είναι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων. Μια σκληρή μειοψηφία με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που ενώνετε συνήθως με συνδικάτα και σφετερίζονται την εξουσία που έχουν στα χέρια τους ενάντια στους πολλούς.

Λέω πως η δημοκρατία βασίζετε στην ανέχεια. Στη δημοκρατία "η" αποφάσεις, "η" νόμοι, ορίζονται από το κράτος που διάλεξαν αυτοί που πλειοψήφησαν. Οι μειοψηφήσαντες οφείλουν να σεβαστούν ή το λιγότερο να ανεχθούν τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.

Στο Ελλαδιστάν "η" μειοψηφίες των εγωελλήνων κυριαρχούν απέναντι στους πολλούς. Μερικές εκατοντάδες εγωέλληνες αγρότες για παράδειγμα έχουν τη δυνατότητα να ενοχλήσουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες οδηγούς και εμπόρους παρατώντας τα τρακτέρ τους στους δρόμους ενώ αυτοί κάθονται στα καφενεία. Μερικές ξανά δεκάδες νεαροί νευριασμένοι εγωέλληνες μπορούν να κλείσουν και να κάψουν το κέντρο της πρωτεύουσας με το έτσι θέλω.

Η μαύρη αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα που ζούμε δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία αλλά αυτό που έχουμε σημαίνει απλά ότι οι πολλοί ανέχονται την εξουσία κάθε μικρής ομάδας εγωελλήνων που όποτε της καπνίσει έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τη θέση της και να πιέζει τους πολλούς. Και εμείς απλά περιμένουμε να ησυχάσουν.

"Προσωπικότατη" άποψη ότι αυτός ο κορμός της αθλιότητας, οι εγωέλληνες, αυτή η βάση θρέφει και μεγαλώνει τα κόμματα και τους μηχανισμούς εξουσίας όλων των κομμάτων. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά για να μπεις στην πολιτική σήμερα αν δεν είσαι του "συστήματος" είτε πολύ ηλίθιος είσαι είτε υπερβολικά οραματιστής.

Ο Κρατικός Καπιταλισμός έχει δείξει δείγματα γραφής όταν έχει μιλήσει και έχει πει ότι είναι μακρυά από πολιτική και κόμματα. Για την κληρονομική Δημοκρατία, η καρέκλα της Πρωθυπουργίας ανήκει στα τζάκια των Καραμανλήδων, των Παπανδρέων και των λοιπών τζακιών. Τα μεγάλα κόμματα όχι μόνο μοιάζουν αλλά είναι κυριολεκτικά τσιφλίκια οικογενειών και εγωελληνικών συμφερόντων.

Ο Κρατικός Καπιταλισμός βασίζεται στην πραγματική αξία του ανθρώπου όπως κάθε εμπόρευμα πάνω σε ένα ράφι ενός σούπερ μάρκετ. Ανταγωνισμός και σχέση ποιότητας και τιμής. Η κληρονομική Δημοκρατία του Ελλαδιστάν μοιάζει με φτηνό μπακάλικο που έχει ράφια μου μοιάζει να έχουν γεμίσει μόνο με δύο φτηνές μάρκες καθαριστικών και αυτές βρομίζουν αντί να καθαρίζουν τα ρούχα και τις αγοράζουμε πανάκριβα μη έχοντας άλλη λύση. Θέλουμε δε θέλουμε...

Η δημοκρατία στηρίζετε στην άποψη του Εγώ που συμπορεύεται μαζί με άλλα εγώ άλλων πολιτών και οι λίγοι ανέχονται την κυβέρνηση των πολλών. Και οι πολλοί δέχονται τη φωνή των λίγων μέχρι ένα σημείο. Κάτι τέτοιο σήμερα δε γίνεται.

Σε κανένα σημείο δε δέχομαι το 2010 να ζω σε μία κοινωνία όπου το κράτος και η διακυβέρνησή του να βασίζετε σε αντιλήψεις τσιφλικάδων και μικροπολιτικές εγωελλήνων. Ο κρατικός καπιταλισμός τουλάχιστον σα σύστημα και θεωρία είναι ποιο αξιοκρατικός και δεν αυτοαποκαλείται δημοκρατικός γιατί πολύ απλά δεν είναι.