I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Ωφέλιμο δεν είναι να ζεις και να σκέπτεσαι μέσα σε χαρακώματα του χθες. Αυτό που αξίζει είναι να οραματίζεσαι και να θέτεις νέους ορίζοντες προς ένα καλύτερο αύριο για σένα και για τους γύρω σου.

Η πολιτική δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός ούτε να θεωρείτε πως είναι επάγγελμα αορίστου χρόνου. Επιπλέον, η κληρονομική δημοκρατία που ζούμε σήμερα φαντάζει να είναι η τελευταία μορφή "εξέλιξης" της βασιλευόμενης ή ακόμα καλύτερα του ξενόφερτου πολιτεύματος που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία 666 χρόνια (αστειεύομαι). Από τους Οθωμανούς στον Όθωνα και από τον Κωνσταντίνο στον Κωστάκη λοιπόν.

Οι χθεσινές πολιτικές ταυτότητες έχουν παύσει πια να έχουν τη σημασία και τη βαρύτητα που είχαν κάποτε. Και το ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου καθημερινά είναι αν όντος αξίζει κανείς να έχει σήμερα πολιτική ταυτότητα στα πρότυπα ενός "αριστερού" ή "δεξιού" ρεύματος που ξεκίνησε σε παγκόσμιο επίπεδο πριν από 100 χρόνια λόγω μιας ταυτόχρονης ανακατάταξης πλούτου και γνώσης σε περισσότερες τσέπες και μυαλά. Η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση συντέλεσε στην αλλαγή της πολιτικής σκέψης και εμείς σήμερα, η γενιά της διαδικτύωσης οφείλει να θέσει τις νέες βάσεις μιας νέας Πολιτείας.

Σήμερα όλες αυτές τις πολιτικές ιδεολογίες μόνο σα σκιές ή φαντάσματα μπορεί κανείς να τις διακρίνει γύρω μας. Για ποιο ιδεατό κομμουνισμό μιλάνε όταν η Κίνα είναι η κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας κατανάλωσης? Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ειρωνικά ή μη -αλλά ως σίγουρο παράπλευρο αποτέλεσμα- η θεωρία του Μάο και του Μαρξ δημιούργησε την ταχύτερα αναπτυσσόμενη δύναμη συσσώρευσης πλούτου.

Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τη Δύση ως υλιστική, όταν, το διαδίκτυο που δημιούργησε, είναι για τον άνθρωπο ότι είναι για το Θεό το δέντρο της Γνώσης? Ο φιλελευθερισμός, έδωσε στον καθένα το δικαίωμα, καλώς ή κακώς, να σκέπτεται και να εκφράζετε. Να δημιουργεί. Του έδωσε το δικαίωμα να εξωτερικεύει όλα όσα έχει μέσα του και να έχει τη δυνατότητα να βρίσκει κοινό.

Ο στόχος της συσσώρευσης πλούτου έδωσε το δικαίωμα στον καθένα να είναι ελεύθερος.

Ο κομμουνισμός λοιπόν και ο καπιταλισμός είναι συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα ξεδιψά από τα νερά του άλλου.

Ο σημερινός άνθρωπος δε μπορεί να ζει πιστεύοντας ότι υπάρχουν κόμματα και πολιτικές που πραγματικά υποστηρίζουν μία τάχα ιδεατή δεξιά ή δήθεν αριστερή πολιτική ιδεολογία. Γιατί απλά με το πέρασμα του χρόνου το συμφέρον είναι το κύριο μέλημα κάθε ομάδας ανθρώπων με κοινούς παρονομαστές και αυτό το συμφέρον δεν έχει χρώματα. Δεν έχει πολιτικές. Έχει ανάγκες. Έχει εχθρούς. Έχει conflict of interest με άλλους και στο τέλος αυτό που θέλει είναι να κερδίσει. Να γίνει το δικό του.

Αυτό που θέλουμε όλοι μας είναι στην ουσία το ίδιο. Ευημερία για την ομάδα που ζούμε. Έστω και αν αυτή η ευημερία έχει ως "αναγκαίο κακό" την υφαρπαγή της ευημερίας από μία άλλη ομάδα.

Δε μιλάω για ισοπέδωση αξιών αλλά για μία αντίληψη ανώτερη της χθεσινής. Μίας αντίληψης που εξελίχθηκε μέσα από αντιθέσεις και αντιπαλότητες. Μίας αντίληψης που ωρίμασε μέσα από ακραίες συνθήκες και σήμερα έχει την ευκαιρία να δοκιμαστεί. Όχι τόσο γιατί είναι ο καιρός της αλλά γιατί είναι καιρός να μπει ένα τέλος σε ανθρώπους και καταστάσεις που μόνο κακό κάνουν στον τόπο.

Και μιλάω για τους πολιτικούς. Για όλους τους πολιτικούς και τα κόμματα όπως υπάρχουν σήμερα.

Επιγραμματικά ο κρατικός καπιταλισμός έχει ως εξής.

Μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία , όπου κάθε άνθρωπος είναι δια-δικτυωμένος με τους άλλους συνεχώς, δε μπορούμε να επιβιώσουμε σαν πολίτες και κράτος αν δεν κάνουμε πράξη επιτέλους το "ισχυς εν τη ενωσει". Για να μπορέσουμε όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά και να ευημερήσουμε πρέπει να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά απέναντι στα άλλα κράτη, συμφέροντα και επιχειρήσεις που πολλές φορές (οι επιχειρήσεις και τα συμφέροντα) έχουν δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μας (ήδη).

Για να το επιτύχουμε αυτό δομικά θα πρέπει να λειτουργήσουμε ως μια μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση. Θα πρέπει να γίνουμε ΕΛΛΑΣ Α.Ε. στα πρότυπα εταιρειών όπως πχ της Google, της Apple με τη μαεστρία των καπεταναίων εφοπλιστών που σήμερα κατέχουν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας χωρητικότητας μεταφοράς ξηρού φορτίου παγκοσμίως.

Ο κρατικός καπιταλισμός βασίζεται στη δομή και οργάνωση των τεχνολογικά αρτιότερων επιχειρήσεων, υπόδειγμα επιτευγμάτων και καινοτομιών. Παράλληλα βασίζεται στη στόφα σκέψης και σοφία των ανθρώπων που χωρίς πολλά λόγια χτίσανε αυτοκρατορίες πάνω σε κύματα και φουρτούνες. Και μην ξεχνάμε το ταπεινό το εμπόριο που μπορεί να κουβαλήσει μαζί με τις πραμάτειες του δημοκρατικές ιδέες.

Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους, καλοπληρωμένους υπαλλήλους. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους ποιο χαρούμενους και πλουσιότερους μετόχους συγκριτικά με άλλες επιχειρήσεις τα τελευταία 14 χρόνια που ασχολούμαι με τα χρηματοοικονομικά. Οι επιχειρήσεις που ανέφερα έχουν τους πιο πλούσιους αλλά και από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες.

Αυτά τα πρότυπα είναι οι βάσεις του κρατικού καπιταλισμού και οι βάσεις για αυτό που αποκαλώ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αφορμή να ξεκινήσω έμελλε να γίνει η συνέντευξη του Ανδρέα Βγενόπουλου στην τηλεόραση. Ενός βαθύπλουτου, οξυδερκή Έλληνα που από τη μία μίλησε περί κρατικού καπιταλισμού λες και άκουγες τη Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ και από την άλλη εκνευριζόταν όποτε τον ενέπλεκαν έμμεσα ή άμεσα με πολιτικές ή πολιτικούς.

Αφορμή να ξεκινήσω έμελλε να γίνει και η προσπάθειά μου να εξηγήσω στην Κατερίνα, my wife, ότι ο Ανδρέας όταν έλεγε δις ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική στην ουσία έβαζε τα λιθαράκια σε μία καινούργια μορφή διακυβέρνησης την οποία καλλιεργεί αρκετά βαθιά μέσα του ο κάθε ενάρετος καπιταλιστής.

Γίνεται να κάνεις βλέψεις για την ηγεσία ενός κράτους χωρίς να θες να είσαι πολιτικός? Γίνεται. Allow me to explain.

Ο κύριος Βγενόπουλος μίλησε περί κρατικού καπιταλισμού και κάνοντας εγώ τώρα το συνήγορο του Διαβόλου [...] θα ήθελα να κάνω μια πρώτη παρατήρηση.

Κρατικός καπιταλισμός σημαίνει στην φιλοσοφία της πολιτικής θεωρίας ότι ο ίδιος ο καπιταλιστικός μηχανισμός και οι άνθρωποι που τον εκφράζουν, θέλει και οραματίζεται να αναλάβει την εξουσία μέσω της σύμπραξης του πολιτικού οφέλους με το κοινωνικό κέρδος.

Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Βγενόπουλο που με κόπο και εξυπνάδα μεγαλύτερη από το μέσο νεοέλληνα κατάφερε να πετύχει 1000 φορές περισσότερα τουλάχιστον από εμένα. Δηλαδή οι κινήσεις και οι αποφάσεις του έχουν πολλαπλάσια οφέλη από τις δικές μου γιατί απλά είναι καλύτερος από εμένα και του το παραδέχομαι. Μέσα σε αυτούς τους λίγους "αντιπαθητικούς" καπιταλιστές υπάρχουν και κάποιοι που είναι όπως λέει και ο λαός... "ενάρετοι άνθρωποι".

Ο Σωκράτης πολύ παλιά είχε δώσει μια ετοιμολογία για τον ορισμό του τέλειου Φύλακα της Πολιτείας. Τέλειος στη φύλαξη είναι αυτός που ξέρει καλά την τέχνη της κλοπής αλλά επειδή είναι ενάρετος χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για το κοινό καλό και βάζει σα σκοπό τη φύλαξη της Πολιτείας.

Ένας καπιταλιστής, ένας τέλειος καπιταλιστής μπορεί να βγάλει και πολλά χρήματα για τον εαυτό του αλλά και να τα στερήσει ως αποτέλεσμα από τους ανταγωνιστές του. Ένας ενάρετος καπιταλιστής μπορεί να κερδίσει μοιράζοντας την αρετή του σε πολιτικό επίπεδο εφόσον , πλέον, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η υστεροφημία μιας και οικονομικά είναι πλέον χορτάτος. Όπως είχε πει και ο Steve Jobs της Αpple Inc στο νεκροταφείο όλοι το ίδιο γινόμαστε.

ΑυτΟί η εκλεκτή λοιπόν ράτσα ανθρώπων έχει συσσωρεύσει τόσο Χρήμα όσο και Εξουσία. Παράλληλα, έχει απηυδήσει από την ανικανότητα αυτών που κρατούν στα χέρια τους τις πολιτικές αποφάσεις της χώρας. Μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχουν αυτό το σκοπό είναι οι μετρημένοι στα δάχτυλα καπιταλιστές μα κυρίως για εμένα κάποιοι εφοπλιστές. Ελάχιστες πιθανότητες, έως καθόλου, κουλτουριάρηδες ονειροπόλοι σαν εμένα.

Επαναστάσεις παλαιότερα γινόντουσαν από τους πολλούς στα φανερά και από τους λίγους στα κρυφά.

Μέσω του διαδικτύου επανάσταση μπορεί να γίνει πάνω σε ιδέες.

Στη συνέχεια θα αναπτύξω σπασμωδικά όλες μου τις σκέψεις και ανησυχίες για το πως τελικά η ΕΛΛΑΣ Α.Ε. μπορεί να είναι η τέλεια λύση για μία ευημερούσα κοινωνία ελευθέρων, ίσων, αγαπημένων πολιτών.