Κρατικός Καπιταλισμός: Α' ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ.

Ενώνοντας τη θεωρία του Maslow και την κλασσική θεωρία της τριαδικότητας ο κρατικός καπιταλισμός χρειάζεται μία υποδομή όπου οτιδήποτε έχει να κάνει με αριθμούς πρέπει να πάμε τον πολιτισμό μας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πίσω και να σκεφτούμε σαν τους πρώτους πρωτόγονους προγόνους μας. Οι αριθμοί έχουν ζωτικοί σημασία για την επιβίωση της Πολιτείας. Οι αριθμοί θα σώσουν ζωές, θα χαρίσουν ζωές, θα θρέψουν ζωές. Όσο και αν σε μεταγενέστερο στάδιο θα πρέπει να τους συμπεριφερθούμε ως ανούσιους, οι αριθμοί σε αυτό το στάδιο φαντάζουν ως θεοί ( το "θ" με μικρό)

Είναι το πρώτο και το βασικότερο στάδιο στο χτίσιμο της Πολιτείας. Είναι η αρχή. Είναι το α' κλασσικό επίπεδο. Είναι η βάση όλων. Είναι οι αριθμοί.

Κάθε κράτος χτίζετε στους αριθμούς και για τους αριθμούς η Πολιτεία χρειάζεται ανθρώπους που θα δώσουν τα πάντα για την Πολιτεία.

Ο Σωκράτης είχε πει ότι ο καλύτερος φύλακας είναι αυτός που ξέρει να κλέβει αρτιότερα από όλους τους άλλους αλλά ως ενάρετος βάζει την Τέχνη του μπροστά για το καλό των άλλων.

Το ίδιο συμβαίνει και για την προστασία των συνόρων. Τoν αριθμό των χιλιομέτρων που μετράνε τη διαφορά ανάμεσα μας και των "άλλων". Ο καλύτερος φονιάς αν μπορέσει και σπαρθεί με τον καρπό της αρετής γίνετε ο καλύτερος στρατιώτης.

Σκοπός αυτού του επιπέδου θα είναι να προσπαθήσω να δείξω πως μέσα από το α' επίπεδο ο κρατικός καπιταλισμός θα κάνει τις προσλήψεις του πρώτα από τα πεζοδρόμια τους στρατιώτες του για να πολεμήσουν για το καλό της Ελλάς Α.Ε.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Πίσω από κάθε πολιτική ή οικονομική ή επιστημονική ή κάθε τέλος πάντων θεωρία κρύβετε πάντα και μία φιλοσοφική ανακάλυψη. Είτε θέλουν μερικοί ξεροκέφαλοι να το δεχτούν είτε όχι.


Ακόμα και σήμερα που οι υπολογιστές μπορούν να λύσουν τα χειροτερότερα των προβλημάτων, when the shit hits the fan, οι μάγκες των νανογκβαντοαστροφυσικοχημικοwhatelseμηχανικών στρέφονται στους "αρχαίους" για κάνα χρησμό μπας και τους έρθει η θεία παρουσία και στο τέλος μιλάνε λες και ακους την Πυθία την ίδια. Διαφωνεί κανείς?

Έτσι και με τον κρατικό καπιταλισμό. Δε νοήτε κανείς να μιλά αν δεν γνωρίζει πιά είναι τα ενδόψυχά του. Όχι του γραφιά του αλλά της φιλοσοφικής του βάσης. Των ιδεών και εννοιών που έχει χτιστεί πάνω του όλο αυτό το οικοδόμημα που εσείς βλέπετε και θαυμάζετε.

Αν ένα σπίτι δεν έχει θεμέλια γερά θα το αγοράζατε? Όχι. Άρα, βλέπετε μόνο το σπίτι, τα κεραμίδια και αισθάνεστε ασφαλείς? Αν η περιοχή που είναι το σπίτι είναι, λέω εγώ πάνω σε ρίγμα δε θα ρωτάγατε αν τα θεμέλια είναι φτιαγμένα γερά?

Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να εξηγήσει γιατί πρέπει κάποιος να ρωτά και να σκέφτεται πρώτα τί γίνετε σε αυτά που δε βλέπει και μετά να κρίνει αυτά που βλέπει.

*Τα αόρατα έχουν μεγαλύτερη αξία από τα ορατά*

So...

Παραφράζοντας το Σωκράτη και συνδέοντάς τον με τη χριστιανική φιλοσοφία καθώς και με τη ψυχολογική θεωρία συμπεριφορισμού του Maslow λέω τα εξείς τα οποία έχω "ζωγραφίσει" και στο πάνω σχεδιάγραμμα.

Η ανθρώπινη φύση αναγκαστικά είναι η βάση που αυτο-αντιγράφετε θέλουμε δε θέλουμε στον τρόπου που λειτουργούν σχεδόν τα πάντα. Η κοινωνία, οι εταιρείες, όλα αυτά που δημιουργούμε. Και αυτό γιατί είτε υποσυνείδητα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα απλά έτσι μας βολεύει να δουλεύουν όλα. Δεν ξεχνώ βέβαια όχι καταγόμαστε από τη μαμά φύση και όπου υπάρχει decadence υπάρχουν και άνθρωποι. Αλλά τουλάχιστον εδώ θα επικεντρωθούμε στα ΘΕΤΙΚΑ, σε αυτά που φέρνουν την ανάπτυξη και μας ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ από τη μαμά Φύση. Το κάτι παραπάνω.


Ο άνθρωπος λοιπόν λειτουργεί σε 3 βασικά επίπεδα και αυτά τα τρία επίπεδα να τα βάλετε καλά στο μυαλό σας γιατί αυτά τα επίπεδα έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Τα τρία επίπεδα είναι:
α' To υλικό/ όπου φάρμακο θα μας δώσει ο εκάστοτε γιατρός
β' Το θυμικό/ εδώ ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος θα μας βολέψει
γ' Το πνευματικό/ εδώ ο παπάς ή ο μοναχισμός θα είναι είτε λύση είτε ελπίδα

Σημείωση:
Είμαι Χ/Ο και Σωκρατικός, και το να καθίσω να εξηγήσω τη συγκεκριμένη τριαδικότητα είναι ένα ολόκληρο βιβλίο από μόνο του. So, whether some people like it or not we take it as it is. As a fact.

Τα τρία επίπεδα λοιπόν αλληλεπιδρούν αναμεταξύ τους αφού δημιουργούν ένα σύνολο έχοντας όμως στεγανά. Έτσι υπάρχει σχέση α/β και β/γ καθώς και μία παράδοξη σχέση α/γ λόγω συνύπαρξης του συνόλου. Σύνολο σχέσεων/υπάρξεων/επίπεδων το μαγικό νούμερο 7
( α, β, γ, α/β, α/γ, β/γ, α/β/γ )

Το όγδοο element είναι το μηδέν δηλαδή το τίποτα. Είναι η ύπαρξη της σκιάς. Της εφικτής πιθανότητας μιας οντότητας να μην πάρει το σωστό δρόμο και ή να τα κάνει μούσκεμα. Το μηδέν, ολοκληρώνει το παζλ αφού λειτουργεί ως ανάμνηση σε αυτά που Δεν πρέπει να πράττουμε και μας γυρνά πίσω στο ορθό.


Φανταστείτε τώρα όλα αυτά τα 7 ορθά επίπεδα να προσαρμόζονται σε ένα κράτος ή επιχείρηση με προβλήματα ή τέλος πάντων με θέληση να κάνει πρόοδο.

Σκοπός του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι να διδάξει τους πολίτες φιλοσοφία. Δεν έχει σκοπό να μάθει τους tenants της πολυκατοικίας πως χτίστηκαν οι βάσεις της. Αυτό είναι "μάθημα" για τους Φύλακες που θα ζητήσουν και θα μάθουν. Τουλάχιστον η φιλοσοφία του κρατικού καπιταλισμού έχει το θάρρος να δηλώσει ότι έχει πολλλλύ βαθιά θεμέλια και το δηλώνει φάτσα κάρτα.

Κρατικός Καπιταλισμός: H ΘΕΩΡΙA

Η κλασσική πυραμίδα του Maslow και οι "ιεραρχίες αναγκών" ενός ατόμου είναι η βάση και η αρχή νόησης του κρατικού καπιταλισμού. Η πυραμίδα εξηγεί με λίγα λόγια ότι υπάρχουν ιεραρχίες αναγκών και δε μπορεί κανείς να σκέφτεται για δουλειά, υγεία και οικογένεια αν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα πιο "πρωτόγονες" ανάγκες όπως το φαγητό, τον ύπνο και last but not least την υλική ηδονή που στο τέλος της πυραμίδας μεταμορφώνετε σε πνευματική (the "as above is below theorem").

Όλα τα πρωτόγονα είναι "αναγκαία κακά". Πόσο μάλλον πριν βάλει κανείς το μυαλό του να σκεφτεί ανώτερα θέματα και ιδέες ή θελήσει να δει τον εαυτό του σε συνάρτηση με άλλους. Το ίδιο σκεπτικό ισχύει όχι μόνο για ανθρώπου αλλά και για μια εταιρεία, και για ένα κράτος και για κάθε ομάδα γενικά που απαρτίζετε από ανθρώπους.

Προσωπικά την πυραμίδα την έχω τροποποιήσει σε ένα επίπεδο χωρίς να της έχω αλλάξει τη δομή και εξηγούμε.

Καλό είναι σε κάθε "επίπεδο" της πυραμίδας να σκέφτεσαι ότι υπάρχει μία αυτοτελής/αυτόνομη πυραμίδα ή καλύτερα να βλέπεις την πυραμίδα σα μια πολυκατοικία που σε ανεβάζει σε ορόφους ανώτερης αξίας και μέσα σε κάθε "όροφο" υπάρχει μια σκάλα μικρογραφία όλης της πυραμίδας one more time. Μια σκάλα που παίρνει στοιχεία από όλα τα συστατικά όλων των επιπέδων πάντα με ένα σκοπό και Λόγο.

Δεν μπορεί δηλαδή να είσαι στο ανώτερο επίπεδο, αυτό πχ της αυτογνωσίας, να ανεβαίνεις το πρώτο σκαλοπάτι και να μη διαισθάνεσαι ότι πρέπει να εξασφαλίσεις για την ιδέα της αυτογνωσίας τα απολύτως απαραίτητα. Δηλαδή την τροφή, τον αέρα, τον ύπνο και την ηδονή για την αυτογνωσία που ψάχνεις μέσα σου. Με άλλα λόγια να λειτουργείς λες και βρίσκεσαι στο πρώτο στάδιο της πρώτης βαθμίδας ψάχνοντας τροφή για το σώμα σου ενώ στο τωρινό σου state of being ψάχνεις τροφή για το πνεύμα σου.

Αυτή η νόηση, αυτή η μορφή δομικής σκέψης που ξεκινά με την πυραμίδα του Maslow και καταλήγει πάντα στα σκαλοπάτια ενός μεγαλύτερου αρχιτεκτονήματος. Του ανθρωποκεντρικού μοντέλου.

Η κοινωνία, το κράτος, η/οι πολιτική/οί έχει ως βάση το ανθρωποκεντρικό μοντέλο και όχι τη μαμά άγρια φύση όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι φίλοι μας εχθροί "άνθρωποι των μετάλλων". Επιπλέον, αφού ο καπιταλισμός έχει βάση το εμπόριο και τη φιλοσοφία (μόνιμη ανταλλαγή ιδεών και πόρων) ως αποτέλεσμα ο κρατικός καπιταλισμός ολίγων φανατικά και δογματικά θα ακολουθεί για πάντα το ταξίδι μέσα από την πυραμίδα του Maslow με σκοπό να φτάσει το Άτομο αλλά και τη Ομάδα που βρίσκετε προς μια κατάσταση ειλικρινής Αυτοπραγμάτωσης. Μιας υποκειμενικά τέλειας για τον κάθε Έναν εσωτερικής ισορροπίας Υλικής και Πνευματικής Αρμονίας.

Ξεκινώ λοιπόν τη θεωρία του κρατικού καπιταλισμού πάνω σε μία λευκή οθόνη -μαύρη για εσάς- (το λευκό χαρτί πάπαλα) και για αυτούς που δεν έχουν ιδέα από knowledge management ή reengireering δεν προτείνω αλλά συμβουλεύω να σταματήσουν εδώ και να γυρίσουν πίσω και να διαβάσουν καλά περί τίνος πρόκειται. Το ίδιο και σε "χειριστοτατότατο" βαθμό με την Πολιτεία του Πλάτωνα (έστω και σε αγγλικά γιατί στο νετ τα καλύτερα sources τα έχω βρει μόνο σε αρχαία). Το ξαναλέω ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.

Τα λέμε λοιπόν με τους περισσότερους σε 1 μήνα...και συνεχίζω για τους υπόλοιπους.

(Α) Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Για να μπορέσουν να μιλήσουν καν οι πολίτες περί ευημερίας επιβάλλεται να ζουν μέσα σε ένα ορθό περιβάλλον για να αναπνέουν, να τρέφονται, να ικανοποιούν δηλαδή τις πρωτόγονες τους ανάγκες. Ως θεωρία ο Κ.Κ. μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα δυτικά έθνη αλλά ωφελιμότερο είναι να συζητούμε τα του Οίκου μας. Την Ελλάδα Μας. Την θεωρητικά ευρωπαϊκή Ελλάδα με τις ανατολικές τις τάσεις και τις αμφίβολου καταστάσεως ψυχοσωματικές προεκτάσεις της.

Ο Έλληνας ΔΕΝ μπορεί να αναπνέει ελεύθερος ούτε κοιμάται άνετα μιας και ΠΟΤΕ δεν έχει λυθεί το εδαφικό ζήτημα με τους γείτονές του. Γιατί? Για ποιον Κ.Κ. τολμάμε να φιλοσοφούμε όταν δεν έχουμε λύσει τα βασικότερα των βασικοτέρων οέο? Το αίσθημα ασφάλειας λέγω.

Το να έχεις ένα λαό ανασφαλή σίγουρα βοηθά άλλους σκοπούς των "ανθρώπων των μετάλλων" λέγω ποιητικά αλλά ο κάθε ενάρετος Φύλακας της Πολιτείας θα είχε βάλει πρωταρχικό σκοπό εδώ και αιώνες να είχε εξασφαλίσει αυτό το συναίσθημα μπρος στους συμπολίτες του. Και αυτό το αίσθημα δεν έρχεται με ροζ χαρτάκια τύπου κοινών διαβατηρίων, διπλωμάτων ή νομισμάτων. Πρωταρχικό μέλημα λοιπόν είναι το Κράτος να κάνει τον Έλληνα να αισθάνεται Α-Σ-Φ-Α-Λ-Η σε πρώτο βαθμό και αυτό το αίσθημα ασφάλειας να του γίνει μάθημα - του Φύλακα- για όλα τα επόμενα επίπεδα.

"Η" φυσιολογικές ανάγκες ενός λαού, όπως θα έλεγε και ο ποιητής, είναι πολύ απλές. Σαν ένα μωρό που το μεγαλώνει μια καλή μάνα, ο Φύλακας, το Κράτος/Διοίκηση, πρέπει βλέπει το λαό και να του δίνει τα πάντα σκεπτόμενη ότι το μωρό δεν έχει καθόλου νοημοσύνη σε αυτό το επίπεδο αλλά η αγάπη είναι το μόνο κοινό που τους ενώνει μαζί με το κοινό τους αίμα. Ως Έλληνες, πέραν από το αίμα και το παρελθόν, χονδρικά, δεν έχουμε και πολλά κοινά μεταξύ μας. Μαζί με αυτά τα δύο το άλλο κοινό είναι η γη και ο ουρανός που ζούμε. Αν λοιπόν δεν αισθανόμαστε ασφαλής εδώ που ζούμε και αναπνέουμε, ΚΑΜΙΑ πρόοδο και καμία πραγματική προκοπή δε θα δούμε. Ποτέ.

Πρότασή μου για τα "εδαφικά" είναι κάτι απλό. "Είτε Η γείτονες να αποδεχτουν ξεκάθαρή επίλυσή ΟΛΩΝ των διαφορών στα ευρωπαϊκά δικαστήρια είτε να σαμποτάρουμε διαπαντός με veto κάθε ευρωπαική προοπτική όλης της ευρωπαικής ένωσης (της ΕΕ itself) και να στραφούμε παντού κάνοντάς τα όλα "της Βαβυλώνας" μέχρι να βρεθεί λύση."

Επιφανειακά, η πρότασή μου ακούγετε ωμή, ανώριμη ακόμα και ακροδεξιά. Εγώ λέω το αντίθετο.

Η πρότασή μου συνοψίζει βαθιές αντιλήψεις μετά από αναγνώσεις ξανά και ξανά του διδάσκαλου Sun Tsu και της "Τέχνης του Πολέμου" της ιταλικής αλεπούς Machiavelli και του έργου του "Il Principe" και της ψυχολογικής θεωρίας του Maslow που τον παίρνω ένα βήμα βαθύτερα, ένα βήμα πιο Σωκρατικά-Πολιτειακά, στο ότι ακόμα και στο πιο πρωτόγονο επίπεδο του "πρώτου βαθμού" υπάρχει αρκετή δόση αυτογνωσίας για το τί έχει ανάγκη κάθε Λαός και στο πως αυτή η πρωτόγονη ανάγκη μπορεί να γίνει μια τρομαχτική δύναμη συσπείρωσης στον ελληνικό Λαό.

χθεσινές ανασφάλειες, αυριανά εφαλτήρια
*

χθεσινά εφαλτήρια, αυριανές ανασφάλειες

Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Ένας λαός, κάθε ελληνικός λαός σε αυτό τον πρώτο πρωτόγονο βαθμό είναι από τη μία υποκειμενικά ηλίθιος αλλά από την άλλη αντικειμενικά επικίνδυνος, θαραλλέος αλλά και απρόβλεπτος. Σκοπός του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι να έχει το λαό σε κατάσταση ζωώδη γιατί αν το βιωτικό επίπεδο της αγοράς είναι χαμηλό τότε και τα κέρδη σου είναι χαμηλά. Τί να το κάνω να είμαι ο μεγαλύτερος και ο δυνατότερος καπιταλιστής της Λιβερίας. Θα προτιμούσα να ήμουν ένας μέτριος επιτυχημένος στην Νορβηγία. Περισσότερα θα έβγαζα και η συνείδησή μου θα κοιμόταν μαζί μου κάθε βράδυ. Σκοπός του Κ.Κ. είναι να φτάσουν οι πολίτες της χώρας σε όσο το δυνατόν υψηλότερο βιοτικό επίπεδο γίνετε. Ο Κ.Κ. θέλει τους Έλληνες να είναι το δυνατόν εξυπνότεροι. Δίνατε ΟΛΟΙ οι κάτοικοι σε αυτή τη χώρα να είναι οι πλουσιότεροι της Ευρώπης. Αυτός είναι ο σκοπός μου/μας.

Μέσα από την γνώση, μέσα από κυρίως την αυτογνωσία η οποία αντλεί αλήθειες από μια και μόνο πηγή Σοφίας, κάθε άνθρωπος δύναται να πιστέψει πως ζούμε στο 2010 μακρυά από κόκκινους νάνους και άσπρους γίγαντες.

Ο προφήτης Σωκράτης πίστευε πως κάποια μέρα τούτη η χώρα θα ξεπεράσει τα βασικά προβλήματα που έχει και θα ασχοληθεί με τα "άλλα". Δυστυχώς περάσαν κοντά 2500 χρόνια και ακόμα δεν ξέρουμαι αν το βότσαλο πριν τα Ίμια είναι δικά μας ή αν εκεί που σκάει το κύμα που γέννησε την Αφροδίτη θα μπουκάρουν οι Τούρκοι αύριο ή όχι. Nice!

O κρατικός καπιταλισμός είναι a-πολίτιστος γιατί σέβεται την Πολιτεία. Αυτή που δε μοιράζει κώνειο. Πιστεύει πως είναι καιρός -επιτέλους- η επιστήμη που διδάσκεται από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από τότε που ο Χριστός δεν υπήρχε, να ξεκινήσει να γίνετε πράξη στη διακυβέρνηση της Χώρας ώστε κάποια στιγμή το μέλλον αυτής της χώρας να ξεκινήσει να χτίζει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των φίλων εχθρών μας. Των "ανθρώπων των μετάλλων".

Στον πρώτο συμβολικό βαθμό οι Ελληνες οφείλουν να ενωθούν για να καταλάβουν ότι έχουν περάσει 2500 χρόνια και ακόμα δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός -save for the technological evolution and the euro- ως αναφορά το κοινό αίσθημα ασφάλειας. Τους έχει πει κανένας ότι σα λαός δε μπορεί να προοδεύσει αν δεν αισθανθούν ένα με τους μετανάστες? Όχι αλλά το ανάποδο. Επιδεινώνουν το αίσθημα ανασφάλειας κάνοντάς τους να μη νοιώθουν ασφαλείς καλά ούτε μέσα στην ίδια τους τη γειτονιά.

Για πιο Δεύτερο συμβολικό βαθμό θα μπορέσω να μιλήσω αν η κοινωνία, το κράτος, οι επιχειρήσεις, όλοι μας δεν αισθανθούμε ότι η δεν έχουμε τα θεμέλια, τα σωστά θεμέλια να προχωρήσουμε?

Ο πρώτος βαθμός είναι και ο σημαντικότερος. Ο ουσιαστικότερος μιας και δίνει τη Ζωή στην κοινωνία. Χωρίς ζωή, χωρίς Υγεία τίποτα δε γίνετε, τίποτα δε προχωράει.

Καπιταλιστική Νόηση [ή] "The tie story"

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
ΚΑΒΑΦΗΣ [1913]

Πράξις 1η.
When there is a will there is a way, λένε οι αγγλοσάξονες, και το τηρούμε κατά γράμμα. Ξημέρωμα Πέμπτης 3ης 3ου. Η Ελλάδα έβραζε μετά τα δεύτερα πολύ σκληρά austerity measures μα το μόνο που με έκαιγε ήταν το προσωπικό μου image κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στην έκθεση. Αυτό που πρέπει να καίει κάθε καπιταλιστή σε κάθε presentation. Σταμάτησα λοιπόν στο Hermes του Ελ Βενιζέλος γιατί κάτι με χάλαγε με τη μία και μοναδική brotherly tie ( και τί image) που φορούσα. Μπήκα, είδα και απήλθα. Φθηνές στην εμφάνιση όσο και στην εξυπηρέτηση. "Πάω στα καλύτερα" σκέφτηκα για να μη χαλάσω το κλίμα μέσα μου πριν από κάθε presentation. Και δεν τη χάλασα πληρώνοντας κερατιάτικα 138 ευρώ.

Σημείωση
Ο πατέρας μου, the Senate with the cash, βλέπει γραβάτες και αισθάνεται τόσο άβολα όσο αισθάνεται βολικά το αγριοκάτσικο που πάει κάποιος να του βάλει κουδούνι. Presentation σε παγκόσμια έκθεση χωρίς γραβάτα με νόημα δεν πας, πας? Παρ'όλ'αυτά ο ίδιος άνθρωπος μου είχε δώσει σε μορφή memo-note αντί ευχετήριας κάρτας γενεθλίων όταν ήμουν φοιτητής το αείμνηστο "ΛΙΓΟΣΤΕΨΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ , ΑΥΞΗΣΕ ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΟΥ". Κάτι σαν ο πατέρας σου να σου λέει ως προσωπική ευχή να περιορίσεις τα έξοδα και να αύξησεις τα κέρδη λες και είσαι Ο καπιταλισμός ο ίδιος.

Πράξις 2η.
Καλό είναι να τα έχεις καλά επαγγελματίες του ίδιου χώρου. Να μαθαίνεις και να σε μαθαίνουν μέσα από information exchange of any kind... Αφού ήπιαμε με την Αλεξάνδρα τους αυτοκρατορικούς μας εσπρέσσο λούνγκο στο Duomo Galleria Φτηνότερα παρακαλώ από όσο κάνουν στο Μπουρνάζι (...) μπήκα ξανά στο τριπάκι της αναζήτησης του image making : δλδ της γραβάτας. Μπήκα στου Zadi και κόβω τον φινετσάτο Ιταλό υπάλληλο. Σκοπός να αποκομίσεις τα μέγιστα από τους πάντες σε κάθε περίπτωση. Στη δική μου τη γραβάτα. Του δείχνω respect. "Scusate mi... I need your help for e Fiera..." του λεω και του δειχνω τη γραβάτα. "Καλημέρα" μου λέει στα ελληνικά. Με κόβει. "Nero" του λέω. Μου πετάει επιλεχτικα από διάφορες γωνιές του μαγαζιού 5 γραβάτες διαλέγω 2. Διαλέγει 1.

Σημείωση.
Διάρκεια αγοράς 4 λεπτά. Επικοινωνία. "Άψογα" μισο ελληνοιταλοαγγλικά αυτός, "άψογα" ιταλοαγγλοελληνικά εγώ. Τιμή? 20 ευρώ. Την απόδειξη την είχε ήδη έτοιμη. Μου ΦΟΡΑ τη γραβάτα ο ίδιος. Μου πακετάρει την παλιά. "Γεια σου" μου λέει. "Mille Grazie" του λέω.

Μια μέρα στη Φοινίκη

Μιά φορά και έναν καιρό οι Έλληνες φεύγαν με τα πλοία τους γεμάτα πραμάτειες και πηγαίναν προς της ακτές που ζούσαν οι Φοίνικες. Δεν τους ξέραν καλά και τους φοβόντουσαν. Συνάμα ήξεραν καλά τί είχαν τραβήξει από τους άλλους που μιλάγαν την ίδια γλώσσα με αυτούς και έτσι φυλαγόντουσαν δύο φορές. Είχαν ανάγκη όμως να ανταλλάξουν αυτά που τους περίσσευαν για αυτά που τους έλλειπαν και είχαν ακούσει ότι οι Φοίνικες έχουν τη λύση και στα δύο.

Φτάνανε συνήθως στις ακτές της Ανατολής πριν βγει το φως. Αφήνανε γεμάτοι αγχος την πραμάτεια τους στην άμμο και ξαμολάγανε πίσω στα σίγουρα του σκαριού τα μέρη. Τουλάχιστον αν χάνανε κάτι δε θάτανε τη πραμάτεια τους και όχι τη ζωή τους, λέγανε αναμεταξύ τους στα κρυφά. Και το ταξίδι που έκαναν; Xαλάλι. Δε θα το ξανακάναν. Πάθημα=Μάθημα.

Οι Φοίνικες που ζούσαν κοντά στην ακτή είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα πλοίο που ερχόντουσαν από τη δύση. Τους άρεσε γιατί το χωριό πλημμύριζε μ'ωραίο λάδι και κρασί και έτσι πήγαιναν πολλοί μαζί να το μοιραστούν. Εκέι στην αμμουδιά τους βλέπαν την πραμάτεια των Ελλήνων φαρδειά πλατιά ξάπλα στην παραλία τους και σκεφτόντουσαν "τρελλοί είναι δαύτοι". "Ερχονται από της άλλης γης τα μέρη, μας αφήνουν την ωραία τους πράματα και μας κοιτάν από μακρυά λες και έχουμε καμιά αρρώστια πάνω μας". Μερικοί Φοίνικες ήταν πονηροί και πρότειναν στους άλλους να πάρουν τις πραμάτειες των μπεκρογιονάδων και να φύγουν. "Χαζοί είστε;" λέγαν οι σοφότεροι. "Αν τα πάρουμε δίχως αντάλλαγμα δε θα μας ξαναφέρουν τίποτα ξανά. "Να τα πάρουμε αλλά να τους αφήσουμε από αυτά που μας περισσεύουν". Ας τους αφήσουμε έλεγαν οι σοφοί Φοίνικες "σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσα μπορούμε πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά"...."για να ξανάρθούν"...

Και έτσι οι Φοίνικες γίναν οι καλύτεροι φίλοι των Ελλήνων δίχως να το ξέρουν.

Να'ναι καλά το εμπόριο. Ο παππούς του καπιταλισμού και νονός της πολιτικής.