Κρατικός Καπιταλισμός: H ΘΕΩΡΙA

Η κλασσική πυραμίδα του Maslow και οι "ιεραρχίες αναγκών" ενός ατόμου είναι η βάση και η αρχή νόησης του κρατικού καπιταλισμού. Η πυραμίδα εξηγεί με λίγα λόγια ότι υπάρχουν ιεραρχίες αναγκών και δε μπορεί κανείς να σκέφτεται για δουλειά, υγεία και οικογένεια αν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα πιο "πρωτόγονες" ανάγκες όπως το φαγητό, τον ύπνο και last but not least την υλική ηδονή που στο τέλος της πυραμίδας μεταμορφώνετε σε πνευματική (the "as above is below theorem").

Όλα τα πρωτόγονα είναι "αναγκαία κακά". Πόσο μάλλον πριν βάλει κανείς το μυαλό του να σκεφτεί ανώτερα θέματα και ιδέες ή θελήσει να δει τον εαυτό του σε συνάρτηση με άλλους. Το ίδιο σκεπτικό ισχύει όχι μόνο για ανθρώπου αλλά και για μια εταιρεία, και για ένα κράτος και για κάθε ομάδα γενικά που απαρτίζετε από ανθρώπους.

Προσωπικά την πυραμίδα την έχω τροποποιήσει σε ένα επίπεδο χωρίς να της έχω αλλάξει τη δομή και εξηγούμε.

Καλό είναι σε κάθε "επίπεδο" της πυραμίδας να σκέφτεσαι ότι υπάρχει μία αυτοτελής/αυτόνομη πυραμίδα ή καλύτερα να βλέπεις την πυραμίδα σα μια πολυκατοικία που σε ανεβάζει σε ορόφους ανώτερης αξίας και μέσα σε κάθε "όροφο" υπάρχει μια σκάλα μικρογραφία όλης της πυραμίδας one more time. Μια σκάλα που παίρνει στοιχεία από όλα τα συστατικά όλων των επιπέδων πάντα με ένα σκοπό και Λόγο.

Δεν μπορεί δηλαδή να είσαι στο ανώτερο επίπεδο, αυτό πχ της αυτογνωσίας, να ανεβαίνεις το πρώτο σκαλοπάτι και να μη διαισθάνεσαι ότι πρέπει να εξασφαλίσεις για την ιδέα της αυτογνωσίας τα απολύτως απαραίτητα. Δηλαδή την τροφή, τον αέρα, τον ύπνο και την ηδονή για την αυτογνωσία που ψάχνεις μέσα σου. Με άλλα λόγια να λειτουργείς λες και βρίσκεσαι στο πρώτο στάδιο της πρώτης βαθμίδας ψάχνοντας τροφή για το σώμα σου ενώ στο τωρινό σου state of being ψάχνεις τροφή για το πνεύμα σου.

Αυτή η νόηση, αυτή η μορφή δομικής σκέψης που ξεκινά με την πυραμίδα του Maslow και καταλήγει πάντα στα σκαλοπάτια ενός μεγαλύτερου αρχιτεκτονήματος. Του ανθρωποκεντρικού μοντέλου.

Η κοινωνία, το κράτος, η/οι πολιτική/οί έχει ως βάση το ανθρωποκεντρικό μοντέλο και όχι τη μαμά άγρια φύση όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι φίλοι μας εχθροί "άνθρωποι των μετάλλων". Επιπλέον, αφού ο καπιταλισμός έχει βάση το εμπόριο και τη φιλοσοφία (μόνιμη ανταλλαγή ιδεών και πόρων) ως αποτέλεσμα ο κρατικός καπιταλισμός ολίγων φανατικά και δογματικά θα ακολουθεί για πάντα το ταξίδι μέσα από την πυραμίδα του Maslow με σκοπό να φτάσει το Άτομο αλλά και τη Ομάδα που βρίσκετε προς μια κατάσταση ειλικρινής Αυτοπραγμάτωσης. Μιας υποκειμενικά τέλειας για τον κάθε Έναν εσωτερικής ισορροπίας Υλικής και Πνευματικής Αρμονίας.

Ξεκινώ λοιπόν τη θεωρία του κρατικού καπιταλισμού πάνω σε μία λευκή οθόνη -μαύρη για εσάς- (το λευκό χαρτί πάπαλα) και για αυτούς που δεν έχουν ιδέα από knowledge management ή reengireering δεν προτείνω αλλά συμβουλεύω να σταματήσουν εδώ και να γυρίσουν πίσω και να διαβάσουν καλά περί τίνος πρόκειται. Το ίδιο και σε "χειριστοτατότατο" βαθμό με την Πολιτεία του Πλάτωνα (έστω και σε αγγλικά γιατί στο νετ τα καλύτερα sources τα έχω βρει μόνο σε αρχαία). Το ξαναλέω ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.

Τα λέμε λοιπόν με τους περισσότερους σε 1 μήνα...και συνεχίζω για τους υπόλοιπους.

(Α) Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Για να μπορέσουν να μιλήσουν καν οι πολίτες περί ευημερίας επιβάλλεται να ζουν μέσα σε ένα ορθό περιβάλλον για να αναπνέουν, να τρέφονται, να ικανοποιούν δηλαδή τις πρωτόγονες τους ανάγκες. Ως θεωρία ο Κ.Κ. μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα δυτικά έθνη αλλά ωφελιμότερο είναι να συζητούμε τα του Οίκου μας. Την Ελλάδα Μας. Την θεωρητικά ευρωπαϊκή Ελλάδα με τις ανατολικές τις τάσεις και τις αμφίβολου καταστάσεως ψυχοσωματικές προεκτάσεις της.

Ο Έλληνας ΔΕΝ μπορεί να αναπνέει ελεύθερος ούτε κοιμάται άνετα μιας και ΠΟΤΕ δεν έχει λυθεί το εδαφικό ζήτημα με τους γείτονές του. Γιατί? Για ποιον Κ.Κ. τολμάμε να φιλοσοφούμε όταν δεν έχουμε λύσει τα βασικότερα των βασικοτέρων οέο? Το αίσθημα ασφάλειας λέγω.

Το να έχεις ένα λαό ανασφαλή σίγουρα βοηθά άλλους σκοπούς των "ανθρώπων των μετάλλων" λέγω ποιητικά αλλά ο κάθε ενάρετος Φύλακας της Πολιτείας θα είχε βάλει πρωταρχικό σκοπό εδώ και αιώνες να είχε εξασφαλίσει αυτό το συναίσθημα μπρος στους συμπολίτες του. Και αυτό το αίσθημα δεν έρχεται με ροζ χαρτάκια τύπου κοινών διαβατηρίων, διπλωμάτων ή νομισμάτων. Πρωταρχικό μέλημα λοιπόν είναι το Κράτος να κάνει τον Έλληνα να αισθάνεται Α-Σ-Φ-Α-Λ-Η σε πρώτο βαθμό και αυτό το αίσθημα ασφάλειας να του γίνει μάθημα - του Φύλακα- για όλα τα επόμενα επίπεδα.

"Η" φυσιολογικές ανάγκες ενός λαού, όπως θα έλεγε και ο ποιητής, είναι πολύ απλές. Σαν ένα μωρό που το μεγαλώνει μια καλή μάνα, ο Φύλακας, το Κράτος/Διοίκηση, πρέπει βλέπει το λαό και να του δίνει τα πάντα σκεπτόμενη ότι το μωρό δεν έχει καθόλου νοημοσύνη σε αυτό το επίπεδο αλλά η αγάπη είναι το μόνο κοινό που τους ενώνει μαζί με το κοινό τους αίμα. Ως Έλληνες, πέραν από το αίμα και το παρελθόν, χονδρικά, δεν έχουμε και πολλά κοινά μεταξύ μας. Μαζί με αυτά τα δύο το άλλο κοινό είναι η γη και ο ουρανός που ζούμε. Αν λοιπόν δεν αισθανόμαστε ασφαλής εδώ που ζούμε και αναπνέουμε, ΚΑΜΙΑ πρόοδο και καμία πραγματική προκοπή δε θα δούμε. Ποτέ.

Πρότασή μου για τα "εδαφικά" είναι κάτι απλό. "Είτε Η γείτονες να αποδεχτουν ξεκάθαρή επίλυσή ΟΛΩΝ των διαφορών στα ευρωπαϊκά δικαστήρια είτε να σαμποτάρουμε διαπαντός με veto κάθε ευρωπαική προοπτική όλης της ευρωπαικής ένωσης (της ΕΕ itself) και να στραφούμε παντού κάνοντάς τα όλα "της Βαβυλώνας" μέχρι να βρεθεί λύση."

Επιφανειακά, η πρότασή μου ακούγετε ωμή, ανώριμη ακόμα και ακροδεξιά. Εγώ λέω το αντίθετο.

Η πρότασή μου συνοψίζει βαθιές αντιλήψεις μετά από αναγνώσεις ξανά και ξανά του διδάσκαλου Sun Tsu και της "Τέχνης του Πολέμου" της ιταλικής αλεπούς Machiavelli και του έργου του "Il Principe" και της ψυχολογικής θεωρίας του Maslow που τον παίρνω ένα βήμα βαθύτερα, ένα βήμα πιο Σωκρατικά-Πολιτειακά, στο ότι ακόμα και στο πιο πρωτόγονο επίπεδο του "πρώτου βαθμού" υπάρχει αρκετή δόση αυτογνωσίας για το τί έχει ανάγκη κάθε Λαός και στο πως αυτή η πρωτόγονη ανάγκη μπορεί να γίνει μια τρομαχτική δύναμη συσπείρωσης στον ελληνικό Λαό.

χθεσινές ανασφάλειες, αυριανά εφαλτήρια
*

χθεσινά εφαλτήρια, αυριανές ανασφάλειες

Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Ένας λαός, κάθε ελληνικός λαός σε αυτό τον πρώτο πρωτόγονο βαθμό είναι από τη μία υποκειμενικά ηλίθιος αλλά από την άλλη αντικειμενικά επικίνδυνος, θαραλλέος αλλά και απρόβλεπτος. Σκοπός του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι να έχει το λαό σε κατάσταση ζωώδη γιατί αν το βιωτικό επίπεδο της αγοράς είναι χαμηλό τότε και τα κέρδη σου είναι χαμηλά. Τί να το κάνω να είμαι ο μεγαλύτερος και ο δυνατότερος καπιταλιστής της Λιβερίας. Θα προτιμούσα να ήμουν ένας μέτριος επιτυχημένος στην Νορβηγία. Περισσότερα θα έβγαζα και η συνείδησή μου θα κοιμόταν μαζί μου κάθε βράδυ. Σκοπός του Κ.Κ. είναι να φτάσουν οι πολίτες της χώρας σε όσο το δυνατόν υψηλότερο βιοτικό επίπεδο γίνετε. Ο Κ.Κ. θέλει τους Έλληνες να είναι το δυνατόν εξυπνότεροι. Δίνατε ΟΛΟΙ οι κάτοικοι σε αυτή τη χώρα να είναι οι πλουσιότεροι της Ευρώπης. Αυτός είναι ο σκοπός μου/μας.

Μέσα από την γνώση, μέσα από κυρίως την αυτογνωσία η οποία αντλεί αλήθειες από μια και μόνο πηγή Σοφίας, κάθε άνθρωπος δύναται να πιστέψει πως ζούμε στο 2010 μακρυά από κόκκινους νάνους και άσπρους γίγαντες.

Ο προφήτης Σωκράτης πίστευε πως κάποια μέρα τούτη η χώρα θα ξεπεράσει τα βασικά προβλήματα που έχει και θα ασχοληθεί με τα "άλλα". Δυστυχώς περάσαν κοντά 2500 χρόνια και ακόμα δεν ξέρουμαι αν το βότσαλο πριν τα Ίμια είναι δικά μας ή αν εκεί που σκάει το κύμα που γέννησε την Αφροδίτη θα μπουκάρουν οι Τούρκοι αύριο ή όχι. Nice!

O κρατικός καπιταλισμός είναι a-πολίτιστος γιατί σέβεται την Πολιτεία. Αυτή που δε μοιράζει κώνειο. Πιστεύει πως είναι καιρός -επιτέλους- η επιστήμη που διδάσκεται από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από τότε που ο Χριστός δεν υπήρχε, να ξεκινήσει να γίνετε πράξη στη διακυβέρνηση της Χώρας ώστε κάποια στιγμή το μέλλον αυτής της χώρας να ξεκινήσει να χτίζει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των φίλων εχθρών μας. Των "ανθρώπων των μετάλλων".

Στον πρώτο συμβολικό βαθμό οι Ελληνες οφείλουν να ενωθούν για να καταλάβουν ότι έχουν περάσει 2500 χρόνια και ακόμα δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός -save for the technological evolution and the euro- ως αναφορά το κοινό αίσθημα ασφάλειας. Τους έχει πει κανένας ότι σα λαός δε μπορεί να προοδεύσει αν δεν αισθανθούν ένα με τους μετανάστες? Όχι αλλά το ανάποδο. Επιδεινώνουν το αίσθημα ανασφάλειας κάνοντάς τους να μη νοιώθουν ασφαλείς καλά ούτε μέσα στην ίδια τους τη γειτονιά.

Για πιο Δεύτερο συμβολικό βαθμό θα μπορέσω να μιλήσω αν η κοινωνία, το κράτος, οι επιχειρήσεις, όλοι μας δεν αισθανθούμε ότι η δεν έχουμε τα θεμέλια, τα σωστά θεμέλια να προχωρήσουμε?

Ο πρώτος βαθμός είναι και ο σημαντικότερος. Ο ουσιαστικότερος μιας και δίνει τη Ζωή στην κοινωνία. Χωρίς ζωή, χωρίς Υγεία τίποτα δε γίνετε, τίποτα δε προχωράει.