Μια μέρα στη Φοινίκη

Μιά φορά και έναν καιρό οι Έλληνες φεύγαν με τα πλοία τους γεμάτα πραμάτειες και πηγαίναν προς της ακτές που ζούσαν οι Φοίνικες. Δεν τους ξέραν καλά και τους φοβόντουσαν. Συνάμα ήξεραν καλά τί είχαν τραβήξει από τους άλλους που μιλάγαν την ίδια γλώσσα με αυτούς και έτσι φυλαγόντουσαν δύο φορές. Είχαν ανάγκη όμως να ανταλλάξουν αυτά που τους περίσσευαν για αυτά που τους έλλειπαν και είχαν ακούσει ότι οι Φοίνικες έχουν τη λύση και στα δύο.

Φτάνανε συνήθως στις ακτές της Ανατολής πριν βγει το φως. Αφήνανε γεμάτοι αγχος την πραμάτεια τους στην άμμο και ξαμολάγανε πίσω στα σίγουρα του σκαριού τα μέρη. Τουλάχιστον αν χάνανε κάτι δε θάτανε τη πραμάτεια τους και όχι τη ζωή τους, λέγανε αναμεταξύ τους στα κρυφά. Και το ταξίδι που έκαναν; Xαλάλι. Δε θα το ξανακάναν. Πάθημα=Μάθημα.

Οι Φοίνικες που ζούσαν κοντά στην ακτή είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα πλοίο που ερχόντουσαν από τη δύση. Τους άρεσε γιατί το χωριό πλημμύριζε μ'ωραίο λάδι και κρασί και έτσι πήγαιναν πολλοί μαζί να το μοιραστούν. Εκέι στην αμμουδιά τους βλέπαν την πραμάτεια των Ελλήνων φαρδειά πλατιά ξάπλα στην παραλία τους και σκεφτόντουσαν "τρελλοί είναι δαύτοι". "Ερχονται από της άλλης γης τα μέρη, μας αφήνουν την ωραία τους πράματα και μας κοιτάν από μακρυά λες και έχουμε καμιά αρρώστια πάνω μας". Μερικοί Φοίνικες ήταν πονηροί και πρότειναν στους άλλους να πάρουν τις πραμάτειες των μπεκρογιονάδων και να φύγουν. "Χαζοί είστε;" λέγαν οι σοφότεροι. "Αν τα πάρουμε δίχως αντάλλαγμα δε θα μας ξαναφέρουν τίποτα ξανά. "Να τα πάρουμε αλλά να τους αφήσουμε από αυτά που μας περισσεύουν". Ας τους αφήσουμε έλεγαν οι σοφοί Φοίνικες "σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσα μπορούμε πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά"...."για να ξανάρθούν"...

Και έτσι οι Φοίνικες γίναν οι καλύτεροι φίλοι των Ελλήνων δίχως να το ξέρουν.

Να'ναι καλά το εμπόριο. Ο παππούς του καπιταλισμού και νονός της πολιτικής.