Κρατικός Καπιταλισμός και κοινωνική ευθύνη

Δυστυχώς οι βάσεις του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι μόνο το αρχαίο εμπόριο ελεύθερων και χρηστοήθη εμπόρων. Χτίστηκε και στις πλάτες (και μπορούν να ισχυριστούν πολλοί ότι πρέπει να μπει πριν τις πλάτες το "κυρίως") υποτακτικών που σήμερα τους ονομάζουμε υπαλλήλους, εργάτες ενώ παλαιότερα τους ονόμαζαν απλά σκλάβους.

Οι παραγωγή πλούτου βασιζόταν πάντα στη μαγική θεωρία του "carrot and stick". Στην αρχαιότητα, στο 99,99% των περιπτώσεων κυριαρχούσε ο βούρδουλας και σε ελαχιστότατες περιπτώσεις ο σκλάβος ίσως και να απολάμβανε κάποια μορφή επιβράβευσης με την κορυφαία να είναι αυτή της απελευθέρωσής του. Στην εποχή μας τα πράγματα είναι "κάπως" καλύτερα στην ευρωπαϊκή φιλο-σοσιαλιστική εργατική αγορά εργασίας της Ελλάδος. Ο βούρδουλας είναι κυρίως ο φόβος της απόλυσης (κάτι βέβαια ανύπαρκτο στο Δημόσιο Τέρας) και το καρότο τα επιδόματα "προπέλας" και τα bonus παραγωγικότητας.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο η θεωρία βασίζετε είτε στη θετική της (carrot) είτε στην αρνητική της (stick) διάσταση πάνω σε έναν παρονομαστή. Το φόβο και όχι την ελπίδα. Δεν είναι η ελπίδα που κάνει τους εργάτες/υπαλλήλους να δουλεύουν περισσότερο στον ιδιωτικό τομέα για να πάρουν τα bonus αλλά ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους και ο φόβος μη φανούν "τελευταίοι" στην παραγωγή άρα και πρώτοι στη λίστα μιας μελλοντικής απόλυσης.

Ο φόβος ως κινητήριο δύναμη, ως ενέργεια της καπιταλιστικής μηχανής είναι μια απαρχαιωμένη αντίληψη που δυστυχώς ακόμα και σήμερα λειτουργεί στις περισσότερες επιχειρήσεις ως η "κλασσική" και αποδεδειγμένη θεωρία που αποφέρει χρήματα στους κεφαλαιοκράτες. (ΥΣ: Είμαι νεοφιλελεύθερος και όχι αριστερός for the records)

Μετά όμως τα τελευταία τραγικά γεγονότα στη Σταδίου, όπου 3 νέοι υπάλληλοι και ένα αγέννητο πλάσμα καήκανε ζωντανοί - θύματα του carrot and stick-, τίθεται μέσα μου το ερώτημα αν η προεδρεύουσα ηγεσία ενός καπιταλιστικού οργανισμού έχει ή δεν έχει ηθική ή τουλάχιστον κοινωνική ευθύνη για την υποκειμενική αμέλεια του συστήματος του ίδιου του οργανισμού τους να υπολογίσουν τους κινδύνους και να προστατεύσουν από τον επερχόμενο κίνδυνο τους υπαλλήλους τους, ιδίως όταν η προεδρεύουσα αρχή έχει αντικειμενικά γίνει με τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις του δημόσιο πρόσωπο με πολιτική βαρύτητα.

Για ποιο κρατικό καπιταλισμό μπορούμε να μιλάμε αν η σημερινή ελίτ του ελληνικού καπιταλισμού είναι αντικειμενικά ανίκανοι να σκεφτούν το αυτονόητο. Think local, act global είναι μια άλλη γνωστή θεωρία του συστήματος και δυστυχώς δεν είδαν ή δε θέλησαν να δουν τους γείτονες τους μικροκατασηματάρχες στη Σταδίου που κλείσανε τα μικρομάγαζά τους γιατί θέλανε και να προστατεύσουν την περιουσία τους μα κυρίως τη ζωή τους την ίδια.

Μέχρι ο καπιταλισμός στην Ελλάδα να αποκτήσει πραγματική κοινωνική συνείδηση το κέρδος "Πάσι Θυσία" (...) θα υποδηλώνει πως η ηγεσία του είναι ανώριμη να αναλάβει τη διακυβέρνηση της ΕΛΛΑΣ ΑΕ και πως η λύση είναι αλλού. Στους Φύλακες. Εκεί που ήταν πάντα.